จากประสบการณ์ในการดูแลผู้ป่วยของ โรคกระดูกพรุน โดยแพทย์ชำนาญการ ศูนย์กระดูกสันหลัง โรงพยาบาลเวชธานี อินเตอร์เนชันแนล พบว่าโรคนี้ เป็นหนึ่งในปัญหาทางสาธารณสุขที่ส่งผลกระทบต่อประชากรผู้สูงอายุอย่างมาก โรคนี้มักไม่แสดงอาการหรือสัญญาณเตือนล่วงหน้า จึงทำให้ผู้ป่วยจำนวนมากทราบว่าตนเองมีภาวะกระดูกพรุนเมื่อเกิดกระดูกหักแล้ว
เมื่อกระดูกหักร่วมกับภาวะกระดูกพรุน ความสามารถในการฟื้นตัวและกลับไปใช้ชีวิตประจำวันตามปกติจะลดลงอย่างมาก และอาจนำไปสู่ภาวะแทรกซ้อนรุนแรง เช่น การติดเชื้อ ปอดบวม หรือภาวะสูญเสียการทำงานของร่างกายถาวร ดังนั้น การรู้เท่าทันและดูแลตั้งแต่ระยะเริ่มต้นจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง
โรคกระดูกพรุน (Osteoporosis) คือภาวะที่ความแข็งแรงของกระดูกลดลง (Decrease Bone Strength) ซึ่งประกอบด้วยความหนาแน่นของกระดูก (Bone Density) หรือคุณภาพของกระดูกลดลง (Bone Quality) ส่งผลให้กระดูกเปราะ แตกหักได้ง่าย แม้เกิดอุบัติเหตุเพียงเล็กน้อย บริเวณที่พบกระดูกหักจากภาวะกระดูกพรุนได้บ่อย ได้แก่
โดยเฉพาะกระดูกสะโพกหักในผู้สูงอายุ ถือเป็นภาวะที่ต้องได้รับการประเมินและรักษาอย่างเร่งด่วน เนื่องจากมีผลต่อการเคลื่อนไหวและการใช้ชีวิตในระยะยาว
กลุ่มที่มีความเสี่ยงสูงต่อการเกิดโรคกระดูกพรุน ได้แก่
บุคคลในกลุ่มเสี่ยงควรได้รับการประเมินสุขภาพกระดูกอย่างเหมาะสมตามคำแนะนำของแพทย์
การวินิจฉัยโรคกระดูกพรุนอาศัยการประเมินร่วมกันหลายด้าน โดยแพทย์อาจพิจารณา
ข้อมูลเหล่านี้ช่วยให้แพทย์สามารถประเมินความเสี่ยงกระดูกหักและวางแผนการดูแลรักษาได้อย่างเหมาะสมในแต่ละราย
กรณีมวลกระดูกน้อยหรือเริ่มเข้าสู่ภาวะกระดูกพรุน
สามารถชะลอการเสื่อมและลดการสูญเสียมวลกระดูกได้ด้วย
FAQ
ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่สามารถควบคุมโรค ชะลอการเสื่อมของกระดูก และลดความเสี่ยงกระดูกหักได้ หากรักษาอย่างต่อเนื่องและดูแลตนเองอย่างเหมาะสม
ถ้ารู้เร็วและรักษาอย่างต่อเนื่อง สามารถใช้ชีวิตประจำวันได้ใกล้เคียงปกติ เพียงแค่ต้องกินยาตามแพทย์แนะนำ ปรับพฤติกรรม และระวังการหกล้มเพื่อลดโอกาสกระดูกหัก
คนอายุมาก โดยเฉพาะผู้หญิงหลังหมดประจำเดือน คนที่กินยาสเตียรอยด์นาน ๆ คนที่ไม่ค่อยออกกำลังกาย สูบบุหรี่ ดื่มแอลกอฮอล์ หรือเคยกระดูกหักง่ายมาก่อน จะมีความเสี่ยงสูงกว่าคนทั่วไป
