นพ. อภิชาติ จริยาวิลาศ

มาครั้งแรก คุณหมอแนะนำดีมากๆ สบายใจขึ้นมากๆ

สบายใจมากๆค่ะ

ถ้าสามารถทำการอบรมหรือตรวจสอบแพทย์ท่านนี้ได้ ขอความกรุณาช่วยดำเนินการด้วยค่ะ เพราะถ้าคนไข้ที่ไม่ได้มีความรู้เพียงพอหลงเชื่อการวินิจฉัยที่ผิด ชีวิตของพวกเขาอาจถูกพาไปสู่สิ่งที่ไม่สมควรได้รับหรือไม่เป็นความจริงตั้งแต่แรก และสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ ผลข้างเคียงจากยาที่เหมือน “โรคที่มองไม่เห็น” ซึ่งคนไข้และครอบครัวต้องทนทุกข์ทรมานจากมัน

สำหรับใครที่ไม่เข้าใจภาษาอังกฦษ์นะคะ

รักษาครั้งละ 1หมื่นบาทนะคะ 10000 thb ทั้งหมด 3 ครั้งซึ่งเป็นราคาที่ไม่คุ้มค่า

ฉันอยากทำให้ชัดเจนว่า การเขียนเรื่องนี้ ไม่ใช่การพยายามทำลายชื่อเสียงของแพทย์ ฉันให้ความเคารพอย่างเต็มที่ว่า แพทย์ทุกท่านได้ผ่านการฝึกอบรมมาหลายปี มีประสบการณ์อันมีค่า และมีสิทธิ์ในการตัดสินใจทางคลินิก จุดประสงค์ของฉันในการเล่าประสบการณ์นี้เพียงเพื่อขอให้เขาและแพทย์คนอื่น ๆ ในสถานะเดียวกัน พิจารณาวิธีการวินิจฉัยและสั่งยาที่รุนแรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อการวินิจฉัยนั้นอิงจากเครื่องมือที่มีความเป็น อัตวิสัย (subjective) และไม่เป็นวิทยาศาสตร์เพียงพอ เพราะผลกระทบต่อชีวิตผู้ป่วยนั้นรุนแรงเกินกว่าที่จะละเลยได้

หลังจากการพบแพทย์เพียงครั้งเดียว แพทย์ได้วินิจฉัยฉันว่าเป็น โรคจิตเภท (psychosis), โรคสองขั้ว (bipolar disorder), โรคบุคลิกภาพ (personality disorder) และ โรคซึมเศร้า (depression) ซึ่งเป็นโรคที่รุนแรง แต่การวินิจฉัยของเขาส่วนใหญ่ อิงจากแบบทดสอบทางจิตวิทยาที่มีความเป็นอัตวิสัยสูง เช่น:

1. Rorschach inkblot test (แบบทดสอบภาพหมึกลายจุด): ฉันถูกให้ดูภาพลายหมึกแบบนามธรรมและตอบว่าเห็นอะไร ไม่มีคำตอบ “ถูก” หรือ “ผิด” ตายตัว การตีความขึ้นอยู่กับมุมมองของแพทย์แทบทั้งหมด

2. House-Tree-Person test (แบบทดสอบวาดบ้าน-ต้นไม้-คน): ฉันถูกให้วาดบ้าน ต้นไม้ และคน แพทย์พยายามตีความบุคลิกและสภาพจิตใจจากรายละเอียดในภาพวาด เช่น ขนาดของต้นไม้หรือรูปร่างของบ้าน

3. แบบสอบถามมาตราส่วนการให้คะแนน: ฉันถูกให้ทำแบบสอบถามสั้น ๆ ประมาณ 20 ข้อ เพื่อให้คะแนนความรู้สึกหรือพฤติกรรมของตัวเอง แบบสอบถามประเภทนี้เป็นเพียงเครื่องมือคัดกรองเบื้องต้น ไม่สามารถใช้เป็นเครื่องมือวินิจฉัยโรคทางจิตอย่างเดียวได้

แม้ว่าแบบทดสอบเหล่านี้อาจให้ข้อมูลบางส่วนเกี่ยวกับสภาพอารมณ์ของผู้ป่วย แต่ ไม่สามารถเชื่อถือหรือเป็นวิทยาศาสตร์เพียงพอ ที่จะใช้เป็นฐานในการวินิจฉัยโรคทางจิตที่รุนแรงเพียงลำพัง แพทย์สองคนอาจตีความภาพวาดหรือคำตอบเดียวกันต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ทั้งนี้ แพทย์ได้ทำให้ครอบครัวของฉันเชื่อว่าฉันเป็นโรคจิตเภท โรคสองขั้ว โรคบุคลิกภาพ และโรคซึมเศร้ารุนแรง และสั่ง คลอนาเซแพม (clonazepam) โดยกล่าวอ้างว่าการใช้ยาระยะยาวจะทำให้ IQ ของฉันเพิ่มขึ้นอย่างถาวร แต่ความจริงคือ การใช้คลอนาเซแพมในระยะยาวสามารถทำให้เกิด ดื้อยา การพึ่งพาทางร่างกาย ความบกพร่องทางสมอง และอาการถอนยาอย่างรุนแรง เช่น การชักหรือจิตเภท การให้ยาแก่ผู้ที่ สมองปกติไม่มีอาการทางจิต ทำให้สมองต้องพึ่งสารเคมีบางอย่างโดยไม่จำเป็น ซึ่งเสี่ยงต่อสุขภาพและทำให้ผู้ป่วยสูญเสียความมั่นใจและความเชื่อมั่นในระบบการแพทย์

หลังจากนั้น เมื่อฉันไปขอคำปรึกษาจากแพทย์อีก 2–3 ท่าน พวกเขาสรุปว่าฉัน ไม่ได้เป็นโรคจิตเภท ซึ่งยืนยันได้ว่าการวินิจฉัยของแพทย์คนแรกนั้น เร่งรีบและขาดหลักฐานสนับสนุน ผลกระทบต่อฉันนั้นรุนแรงมาก ฉันต้องตั้งคำถามกับความคิดของตัวเอง ต่อสู้กับผลข้างเคียงของยาที่ไม่ควรได้รับ และจัดการกับความวิตกกังวลและอาการย้อนกลับจากการลดยา

สำหรับฉัน ประสบการณ์นี้ไม่ใช่แค่การวินิจฉัยผิดพลาดเท่านั้น แต่เป็น การละเมิดความรับผิดชอบทางการแพทย์ การใช้แบบทดสอบที่มีความเป็นอัตวิสัยสูงเพียงครั้งเดียวและการปรึกษาสั้น ๆ ไม่ควรมีอำนาจที่จะกำหนดสุขภาพจิตของใครในระดับรุนแรงขนาดนี้ โดยเฉพาะเมื่อผลลัพธ์รวมถึง การติดฉลากโรครุนแรงและการใช้ยาที่มีอำนาจสูง ซึ่งสามารถเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของผู้ป่วยได้

(I want to make clear that writing this is not an attempt to damage the doctor’s reputation. I fully respect that every doctor has undergone years of training, carries valuable experience, and has the right to make clinical judgments. My purpose in sharing this account is simply to ask that he and others in similar positions to reconsider the way such serious diagnoses and prescriptions are made, especially when based on highly subjective tools. The stakes are too high, and the impact on patients’ lives too profound, for anything less)

After only one appointment, the clinician diagnosed me with severe psychiatric conditions, including psychosis, bipolar disorder, and depression. These are illnesses so serious that they are often grounds for acute hospital admission. Yet his conclusions were based mainly on highly subjective psychological tests. For example:

1) Rorschach inkblot test: I was shown abstract inkblots and asked what I saw in them. There are no fixed “right” or “wrong” answers; the interpretation depends almost entirely on the doctor’s perspective.

2) House-Tree-Person test: I was asked to draw a house, a tree, and a person. The doctor then tried to read my personality and mental state from details in the drawings, such as the size of the tree or the shape of the house.

3) Rating-scale questions :

I was given a short questionnaire with about 20 questions asking me to rate my feelings or behaviors. These kinds of surveys are simple screening tools, not stand-alone diagnostic instruments.

While such tests might offer clues about a person’s emotional state, they are not scientifically reliable or objective enough to form the sole basis for diagnosing severe psychiatric disorders. Two different clinicians could interpret the exact same drawing or inkblot answer in completely different ways.

Despite this, the doctor convinced my family that I suffered from psychosis, bipolar disorders, personality disorders, severe depression and prescribed clonazepam. He even claimed the drug would permanently raise my IQ with long-term use. In reality, research shows the opposite: prolonged clonazepam use can cause tolerance, dependence, cognitive impairment, and withdrawal symptoms as severe as seizures or psychosis. Prescribing such a medication to someone without clear clinical need not only puts their health at risk but can also undermine their sense of self and trust in the medical system.

Later, when I sought third and fourth opinions, those clinicians concluded that I did not have psychosis. This confirmed my suspicion that the first doctor’s diagnosis had been rushed and unsupported. The impact on me was profound: I was left questioning my own mind, struggling with the side effects of a drug I should never have been prescribed, and dealing with the anxiety and rebound symptoms caused by tapering off it.

To me, this experience represents more than just a misdiagnosis. it was a violation of medical responsibility. A single subjective test and a brief consultation should never carry the power to define someone’s mental health in such an extreme way, especially when the consequences involve severe labels and powerful medications that can alter the course of a person’s life.