အရိုးပက်ဂျက်ရောဂါ

ရောဂါရှာဖွေခြင်း

အရိုးပက်ဂျက်ရောဂါသည် များသောအားဖြင့် ရောဂါလက္ခဏာမပြခြင်း သို့မဟုတ် အနည်းငယ်သာပြခြင်းတို့ရှိတတ်သောကြောင့် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးသူများက အခြားအကြောင်းကိစ္စတစ်ခုခုအတွက် ဓာတ်မှန်ရိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် သွေးစစ်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်ရာမှတစ်ဆင့် တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့် သိရှိရလေ့ရှိပါသည်၊၊

• ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စစ်ဆေးခြင်း – ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးသူသည် နာကျင်မှုဖြစ်စေသော ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများကို စစ်ဆေးအကဲဖြတ်ပါလိမ့်မည်၊၊
  အရိုးပက်ဂျက်ရောဂါ ရှိ၊ မရှိ အတည်ပြုနိုင်ရန်အတွက် ပုံရိပ်ဖော်စစ်ဆေးမှုနှင့် သွေးစစ်ဆေးမှုများကို ပြုလုပ်ရန် အကြံပြုနိုင်ပါသည်၊၊
• ပုံရိပ်ဖော်စစ်ဆေးမှုများ – အရိုးအတွင်း ပြောင်းလဲမှုများကို အောက်ပါတို့ဖြင့် သိရှိနိုင်ပါသည်-

• ဓာတ်မှန်ရိုက်ခြင်း – အရိုးများကို ဓာတ်မှန်ရိုက်ခြင်းဖြင့် အရိုးများစားနေသည့်နေရာများ၊ အရိုးကြီးထွားလာမှုများနှင့် အရိုးရှည်များ ကွေးသွားခြင်းကဲ့သို့သော ဤရောဂါ၏ ထူးခြားသည့် ပုံပျက်မှုများကို မြင်တွေ့နိုင်ပါသည်၊၊
• အရိုးစကင်ဖတ်ခြင်း – ရောဂါ၏ ပြင်းထန်မှုနှင့် မည်သည့်အရိုးများတွင် ဖြစ်ပွားနေသည်ကို သိရှိရန် ကျန်းမာရေးကျွမ်းကျင်သူများက အရိုးစကင်ဖတ်ခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်ပါသည်၊၊ အရိုးစကင်ဖတ်နေစဉ်အတွင်း ဘေးကင်းသော ရေဒီယိုသတ္တိကြွပစ္စည်းကို သွေးပြန်ကြောထဲသို့ ထိုးသွင်းပါသည်၊၊ ထိုပစ္စည်းသည် အရိုးများအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အရိုးပက်ဂျက်ရောဂါ ဖြစ်ပွားနေသော အရိုးအစိတ်အပိုင်းများကို စကင်ပုံရိပ်များတွင် တောက်ပစွာ မြင်တွေ့စေပါသည်။

• သွေးစစ်ခြင်း – သွေးထဲတွင် အယ်လ်ကာလိုင်း ဖော့စ်ဖတေ့စ် ပမာဏ မြင့်မားနေခြင်းသည် အရိုးပက်ဂျက်ရောဂါ ရှိနေခြင်းကို ညွှန်ပြနိုင်ပါသည်၊၊ ဤသွေးစစ်ဆေးမှုသည် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးသူများအား ဤရောဂါရှိနေနိုင်ကြောင်း စတင်စဉ်းစားမိစေသည့် ပထမဆုံး အချက်ပြလက္ခဏာ ဖြစ်လေ့ရှိပါသည်၊၊

ကုသခြင်း

အရိုးပက်ဂျက်ရောဂါသည် လက္ခဏာမပြသော အခြေအနေမျိုးတွင် ကုသမှုခံယူရန် မလိုအပ်နိုင်ပါ၊၊ သို့သော်လည်း လူနာတွင် လက္ခဏာများ မခံစားရသော်လည်း အယ်လ်ကာလိုင်း ဖော့စ်ဖတေ့စ် ပမာဏ မြင့်မားနေခြင်းကြောင့် ရောဂါသည် တက်ကြွနေပြီး ဦးခေါင်းခွံ သို့မဟုတ် ကျောရိုးကဲ့သို့သော အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည့် နေရာများကို ထိခိုက်နေပါက နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို ကာကွယ်ရန် ကုသမှုခံယူရန် ဆရာဝန်များက အကြံပြုနိုင်ပါသည်၊၊

• ဆေးဝါးများ – အရိုးပက်ဂျက်ရောဂါအတွက် အသုံးအများဆုံး ကုသမှုမှာ အရိုးပွရောဂါ ကုသဆေးများ သို့မဟုတ် ဘစ်စ်ဖော့စဖိုးနိတ် ဆေးဝါးများ ဖြစ်ပါသည်၊၊ ဘစ်စ်ဖော့စဖိုးနိတ် ဆေးဝါးများကို သောက်ဆေးအဖြစ် သုံးစွဲနိုင်သော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် သွေးပြန်ကြောထဲသို့ ထိုးဆေးအဖြစ် ပေးလေ့ရှိပါသည်၊၊ သောက်ဆေးအဖြစ် သုံးစွဲသော ဘစ်စ်ဖော့စဖိုးနိတ် ဆေးဝါးများကို များသောအားဖြင့် ခံနိုင်ရည်ရှိကြသော်လည်း အစာအိမ် မအီမသာဖြစ်ခြင်းကို ဖြစ်စေနိုင်ပါသည်၊၊
  ဘစ်စ်ဖော့စဖိုးနိတ် ကုသမှုသည် ဆေးရပ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်ပင် ဆက်ရှိနေနိုင်သည့် သိသာထင်ရှားသော အဆစ်၊ အရိုး သို့မဟုတ် ကြွက်သားများ နာကျင်ခြင်းတို့နှင့် ရှားရှားပါးပါး ဆက်စပ်မှု ရှိတတ်ပါသည်၊၊ ထို့ပြင် ဘစ်စ်ဖော့စဖိုးနိတ် ဆေးဝါးများသည် မေးရိုး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု သေဆုံးခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းဟု သိကြသော ရှားပါးသည့် အခြေအနေ ဖြစ်နိုင်ခြေကို မြင့်တက်စေနိုင်ပြီး ၎င်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် လက်ရှိရှိနေသော သွားရောဂါ သို့မဟုတ် ခံတွင်းခွဲစိတ်မှုတို့နှင့် ဆက်စပ်နေတတ်ပါသည်၊၊
  ကယ်လ်စီယမ် ထိန်းချုပ်မှုနှင့် အရိုးဇီဝဖြစ်စဉ်တွင် ပါဝင်သော သဘာဝဟော်မုန်းတစ်မျိုး ဖြစ်သည့် ကယ်လ်စီတိုနင်ကို ဘစ်စ်ဖော့စဖိုးနိတ် ဆေးဝါးများနှင့် မတည့်သော လူနာများအတွက် ဆရာဝန်က ညွှန်ကြားနိုင်ပါသည်၊၊ လူနာများသည် ကယ်လ်စီတိုနင် ဆေးဝါးကို ထိုးဆေး သို့မဟုတ် နှာခေါင်းဖျန်းဆေးအဖြစ် မိမိဘာသာ အသုံးပြုနိုင်ပါသည်၊၊ ဆေးထိုးသည့်နေရာ ယားယံခြင်း၊ မျက်နှာနီမြန်းခြင်းနှင့် ပျို့အန်ခြင်းတို့သည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပါသည်၊၊
• ခွဲစိတ်ခြင်း – အရိုးပက်ဂျက်ရောဂါ၏ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို ပြုပြင်ရန် သို့မဟုတ် သက်သာစေရန် ခွဲစိတ်မှု လိုအပ်နိုင်ပါသည်၊၊ ခွဲစိတ်မှုများသည် ပုံပျက်နေသော အရိုးများကို ပြုပြင်ပေးခြင်း၊ ပျက်စီးနေသော ဒူး သို့မဟုတ် တင်ပါးဆုံဆစ်များကို အစားထိုးပေးခြင်း သို့မဟုတ် အရိုးကျိုးခြင်းများကို ပိုမိုထိရောက်စွာ အနာကျက်စေရန် ကူညီပေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်ပါသည်၊၊
  အရိုးပက်ဂျက်ရောဂါသည် များသောအားဖြင့် ပျက်စီးနေသော အရိုးများတွင် သွေးကြောများ အလွန်အကျွံ ဖြစ်ပေါ်စေတတ်သောကြောင့် ခွဲစိတ်ပြီးနောက် သွေးအမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးနိုင်ခြေ မြင့်မားပါသည်၊၊ အကယ်၍ အရိုးပက်ဂျက်ရောဂါရှိသော လူနာသည် ထိခိုက်နေသော အရိုးများနှင့် ပတ်သက်၍ ခွဲစိတ်ရန်ရှိပါက ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးသူသည် ရောဂါ၏ တက်ကြွမှုကို လျှော့ချရန် ဆေးဝါးများ ကြိုတင်ညွှန်ကြားနိုင်ပါသည်၊၊ ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းသည် ခွဲစိတ်မှုအတွင်း သွေးအလွန်အကျွံ ဆုံးရှုံးခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါသည်၊၊

Doctors who treat this condition