ဘိုကင်တင်ရန်
ဆရာ၀◌န်နဲ့တွေ့ဆုံရန်အကျဉ်းချုပ်အကြောင်းအရာ
ချားဂတ်စ်ရောဂါသည် အပူပိုင်းဒေသများတွင် အဖြစ်များသော ကပ်ပါးပိုးကူးစက်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး နမ်းရှုပ်ပိုးကောင်ဟု လူသိများသည့် သွေးစုပ်တွားသွားပိုးကောင်များမှတစ်ဆင့် ပြန့်နှံ့ပါသည်။ ထရိုင်ပနိုဆိုမာ ခရူဇိုင်း အမည်ရှိ ကပ်ပါးပိုးသည် ဤကူးစက်ရောဂါ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်ပါသည်။ ဖြစ်ရပ်အများစုတွင် ရောဂါကူးစက်မှုသည် ထရိုင်အာတိုမင်း ပိုးကောင် သို့မဟုတ် နမ်းရှုပ်ပိုးကောင်ဟု ခေါ်သော ပိုးရှိသည့်အကောင်မှ ကိုက်ခံရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပွားပါသည်။
အမေရိကန် ထရိုင်ပနိုဆိုမေးယားစစ် ဟုလည်း လူသိများသော ဤရောဂါသည် တောင်အမေရိက အလယ်အမေရိကနှင့် မက္ကဆီကိုနိုင်ငံတို့တွင် အဖြစ်များပါသည်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု တောင်ပိုင်းဒေသများတွင်လည်း ချားဂတ်စ်ရောဂါ ဖြစ်ပွားမှုများကို ရံဖန်ရံခါ တွေ့ရှိရပါသည်။
ချားဂတ်စ်ရောဂါသည် မည်သည့်နောက်ခံရှိသူကိုမဆို ထိခိုက်စေနိုင်ပါသည်။ ရုတ်တရက်ဖြစ်ပွားသော လက္ခဏာများနှင့် နာတာရှည်လက္ခဏာများ နှစ်မျိုးလုံး ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ကုသမှုမခံယူဘဲ ထားရှိပါက ချားဂတ်စ်ရောဂါသည် ပြင်းထန်သော နှလုံးနှင့် အစာခြေစနစ်ဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပါသည်။ ရောဂါပိုးကူးစက်ခံရပြီး မကြာမီ ကုသမှုခံယူပါက ချားဂတ်စ်ရောဂါကို ပျောက်ကင်းအောင် ကုသနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ရောဂါသည် နာတာရှည်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ကပ်ပါးပိုးကို သတ်ပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပါ။ ဤအဆင့်တွင် ကုသမှုသည် ရောဂါလက္ခဏာများကို ထိန်းချုပ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ ကူးစက်နိုင်ခြေကို လျှော့ချရန် ကြိုတင်ကာကွယ်ရေး အစီအမံများကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပါသည်။
ရောဂါလက္ခဏာများ
ချားဂတ်စ်ရောဂါသည် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပွားသော အဆင့်နှင့် နာတာရှည် သို့မဟုတ် ရေရှည်ဖြစ်ပွားသော အဆင့်ဟူ၍ အဆင့်နှစ်ဆင့် ဖြစ်ပေါ်နိုင်ပါသည်။ ချားဂတ်စ်ရောဂါ လက္ခဏာများသည် အပျော့စားမှ အပြင်းစားအထိ ကွဲပြားနိုင်ပါသည်။ လူများစွာသည် ရောဂါ၏ နာတာရှည်အဆင့်သို့ မရောက်မချင်း လက္ခဏာများ မပြသဘဲ နေနိုင်ပါသည်။
- ရုတ်တရက်ဖြစ်ပွားသော အဆင့်။ ဤကာလအတွင်း ရောဂါလက္ခဏာများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အလိုအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားလေ့ရှိပါသည်။ ရက်အနည်းငယ် သို့မဟုတ် သီတင်းပတ်အနည်းငယ်ကြာနိုင်သော လက္ခဏာများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် အပျော့စားဖြစ်ပြီး သတိမထားမိဘဲ နေနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ကူးစက်မှုကို ကုသမှုမခံယူပါက နာတာရှည်အဆင့်သို့ ကူးပြောင်းသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိပါသည်။
အပျော့စားလက္ခဏာများတွင် အောက်ပါတို့ ပါဝင်ပါသည်
- ပိုးကောင်ကိုက်သည့်နေရာတွင် ရောင်ရမ်းခြင်း
- သရက်ရွက် သို့မဟုတ် အသည်းကြီးခြင်း
- ပြန်ရည်ကျိတ်များ ရောင်ခြင်း
- ကြွက်သားများ နာကျင်ခြင်း
- ဗိုက်နာခြင်း
- မျက်ခွံများ ရောင်ရမ်းခြင်း
- နုံးချိခြင်း
- အနီစက်များထွက်ခြင်း
- ခေါင်းကိုက်ခြင်း
- အစားအသောက်ပျက်ခြင်း
- ပျို့ခြင်း ဝမ်းလျှောခြင်း သို့မဟုတ် အန်ခြင်း
- နာတာရှည်အဆင့်။ နာတာရှည် ချားဂတ်စ်ရောဂါသည် နှလုံးနှင့် အစာခြေလမ်းကြောင်းကို ထိခိုက်စေသည့် သိသာထင်ရှားသော နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပါသည်။ လက္ခဏာများသည် ရောဂါပိုး စတင်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမှ ပေါ်လာနိုင်သလို လုံးဝ ပေါ်မလာဘဲလည်း နေနိုင်ပါသည်။
- နှလုံးပျက်စီးခြင်း နှ
- လုံးခုန်မမှန်ခြင်း သို့မဟုတ် ရင်တုန်ခြင်း
- ရင်ဘတ်အောင့်ခြင်း နှလုံးရုတ်တရက်ရပ်ခြင်း
- အသက်ရှူရခက်ခဲခြင်း
- အစာပြွန်ကြီးလာခြင်းကြောင့် အစာမျိုရခက်ခဲခြင်း
- အူမကြီးကြီးလာခြင်းကြောင့် ဝမ်းချုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဗိုက်နာခြင်း
- ခေါင်းမူးခြင်း
- နုံးချိခြင်း
- သတိလစ်ခြင်း
ရောဂါလက္ခဏာများ ခံစားရပါက မှန်ကန်သော ရောဂါရှာဖွေမှုနှင့် ကုသမှုအတွက် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးသူနှင့် တိုင်ပင်ပါ။ ချားဂတ်စ်ရောဂါကို သွေးစစ်ခြင်းဖြင့် အလွယ်တကူ သိရှိနိုင်ပြီး ဤရောဂါအဖြစ်များသော ဒေသများတွင် နေထိုင်သူများ သို့မဟုတ် နမ်းရှုပ်ပိုးကောင်များမှတစ်ဆင့် ရောဂါကူးစက်တတ်သော နေရာများသို့ ခရီးသွားခဲ့ဖူးသူများအနေဖြင့် ဤစစ်ဆေးမှုကို ခံယူရန် တိုက်တွန်းပါသည်။
အကြောင်းရင်းများ
ချားဂတ်စ်ရောဂါသည် ထရိုင်ပနိုဆိုမာ ခရူဇိုင်း ကပ်ပါးပိုးကြောင့် ဖြစ်ပွားသော သွေးတွင်းကူးစက်မှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာပါသည်။ ချားဂတ်စ်ရောဂါ ကူးစက်ခံရသူ အများစုသည် များသောအားဖြင့် နမ်းရှုပ်ပိုးကောင်ဟု ခေါ်သည့် ပိုးရှိသော ထရိုင်အာတိုမင်း ပိုးကောင်၏ မစင် သို့မဟုတ် ဆီးနှင့် ထိတွေ့ခြင်းမှတစ်ဆင့် ကူးစက်ခံရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
ဤသွေးစုပ်ပိုးကောင်များသည် တိရစ္ဆာန်များနှင့် လူသားများကို အာဟာရအဖြစ် မှီဝဲကြပါသည်။ ၎င်းတို့သည် နေ့ဘက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ညဘက်တွင် အစာရှာရန် တွားသွားတတ်ကြပါသည်။ ၎င်းတို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် သင်အိပ်ပျော်နေစဉ် ကိုက်တတ်ပြီး မျက်နှာတစ်ဝိုက်ကို ပစ်မှတ်ထားလေ့ရှိသောကြောင့် ၎င်းတို့ကို နမ်းရှုပ်ပိုးကောင်ဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဤပိုးကောင်များ အစာစားသည့်အခါ ကိုက်သည့်နေရာအနီးတွင် ဆီးနှင့် မစင်များကို စွန့်ထုတ်လေ့ရှိပြီး ထိုနေရာတွင် ကပ်ပါးပိုးများ ကျန်ရစ်နိုင်ပါသည်။ သင်သည် သတိမထားမိဘဲ ကိုက်သည့်နေရာကို ကုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပွတ်ခြင်းကြောင့် အရေပြားရှိ အနာပေါက်မှတစ်ဆင့် ကပ်ပါးပိုးသည် သင်၏သွေးကြောအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားနိုင်ပါသည်။
ချားဂတ်စ်ရောဂါသည် အောက်ပါနည်းလမ်းများဖြင့်လည်း ပြန့်နှံ့နိုင်ပါသည်
- မိခင်မှ သန္ဓေသားသို့ ကူးစက်ခြင်းဆိုသည်မှာ ရောဂါပိုးရှိသော ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိခင်မှတစ်ဆင့် သန္ဓေသား သို့မဟုတ် မွေးကင်းစကလေးငယ်ထံသို့ ကလေးမွေးဖွားစဉ်အတွင်း ရောဂါပိုးကူးစက်ခြင်းကို ဆိုလိုပါသည်။
- ကပ်ပါးပိုးရှိသော ပိုးကောင်များ၏ မစင်များဖြင့် ညစ်ညမ်းနေသော အစားအစာအစိမ်းများကို စားသုံးမိခြင်း။
- ကပ်ပါးပိုးရှိသူထံမှ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း အစားထိုးကုသခြင်း သို့မဟုတ် သွေးသွင်းခြင်း ခံယူခြင်း။
- အောက်ပုံစမ်နှင့် ရက်ကွန်းကဲ့သို့သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ရောဂါပိုးကူးစက်ခံထားရသည့် တောအုပ်အတွင်း အချိန်ဖြုန်းခြင်း။
- ကြံချောင်းအစိမ်းများကို စားသုံးနေစဉ် ထရိုင်အာတိုမင်း ပိုးကောင်ကိုက်ခံရခြင်း။
- ရှားပါးသော်လည်း ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်း မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားခြင်း။
ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသောအချက်များ
ချားဂတ်စ်ရောဂါသည် ပိုးရှိသော နမ်းရှုပ်ပိုးကောင်၏ မစင် သို့မဟုတ် ဆီးနှင့် ထိတွေ့မိသူတိုင်းတွင် ဖြစ်ပွားနိုင်ပါသည်။ ဤကူးစက်မှုသည် တောင်အမေရိက အလယ်အမေရိကနှင့် မက္ကဆီကိုနိုင်ငံတို့၏ ကျေးလက် သို့မဟုတ် ဆင်းရဲသော ဒေသများတွင် အဖြစ်အများဆုံး ဖြစ်ပါသည်။
လက်တင်အမေရိက ၂၁ နိုင်ငံရှိ မြို့ပြဒေသများတွင် ကူးစက်မှုအများစုကို ဆက်လက်သတင်းပို့နေရဆဲဖြစ်ပြီး အခြားနိုင်ငံများတွင်မူ နာတာရှည်ရောဂါ ဖြစ်ပွားမှုမှာ ရှားပါးပါသည်။
အခြားဖြစ်နိုင်ခြေရှိသောအချက်များတွင် ပါဝင်သည်မှာ
- နမ်းရှုပ်ပိုးကောင်များ ပိုမိုအတွေ့ရများသော ရွှံ့မြေ အုတ်ကြွပ် သို့မဟုတ် သက်ကယ်ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသည့် အဆောက်အအုံများတွင် နေထိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် တည်းခိုခြင်း။
- ရောဂါပိုးရှိသူထံမှ သွေးသွင်းခြင်း သို့မဟုတ် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း အစားထိုးကုသခြင်း ခံယူခြင်း။
ရောဂါရှာဖွေခြင်း
ယေဘုယျအားဖြင့် ရောဂါရှာဖွေရာတွင် လက္ခဏာများနှင့် ဖြစ်နိုင်ခြေများကို အကဲဖြတ်ခြင်းနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စစ်ဆေးခြင်းတို့ ပါဝင်ပါသည်။ ထို့နောက် ကပ်ပါးပိုးကို ဆန့်ကျင်သော ခုခံအားပစ္စည်းများ ရှိမရှိ စစ်ဆေးသည့် သွေးစစ်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ရောဂါကို အတည်ပြုပါသည်။
ရောဂါရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်နှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ရာဇဝင်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော နှလုံး သို့မဟုတ် အစာခြေစနစ် နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများကို ဖယ်ထုတ်ရန်အတွက် စစ်ဆေးမှုအချို့ လိုအပ်နိုင်ပါသည်။
လိုအပ်နိုင်သော စစ်ဆေးမှုများမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပါသည်
- အီးစီဂျီ နှလုံးလျှပ်စစ်လှိုင်းတိုင်းခြင်း။ အရေပြားပေါ်တွင် ကပ်ထားသော လျှပ်ခေါင်းများကို အသုံးပြု၍ နှလုံး၏ လျှပ်စစ်လုပ်ဆောင်မှုကို မှတ်တမ်းတင်ပါသည်။
- အက်ကိုးနှလုံးပုံရိပ်ဖမ်းခြင်း။ အသံလှိုင်းများကို အသုံးပြု၍ နှလုံး၏ အသေးစိတ်ပုံရိပ်ကို ထုတ်ပေးပါသည်။
- ရင်ဘတ်ဓာတ်မှန်ရိုက်ခြင်း။ နှလုံးကြီးနေခြင်း ရှိမရှိ ပြသပေးသော ရောဂါရှာဖွေရေး လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်ပါသည်။
- ဝမ်းဗိုက်ဓာတ်မှန်ရိုက်ခြင်း။ ဓာတ်ရောင်ခြည်နည်းပညာကို အသုံးပြု၍ အူမကြီး အူသိမ်နှင့် အစာအိမ်ပုံရိပ်များကို ထုတ်ယူပါသည်။
- အစာလမ်းကြောင်းမှန်ပြောင်းကြည့်ခြင်း။ မှန်ပြောင်းကို အသုံးပြု၍ အစာပြွန်၏ ပုံရိပ်များကို မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြသပေးပါသည်။
ကုသမှု
ချားဂတ်စ်ရောဂါ ကုသမှုသည် ရောဂါ၏ ပြင်းထန်မှုအပေါ် မူတည်ပါသည်။ အချိန်မီ ကုသမှုခံယူခြင်းသည် များသောအားဖြင့် ဖြစ်ရပ်အများစုအတွက် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေပါသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ကုသမှုသည် ကပ်ပါးပိုးကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် ရောဂါလက္ခဏာများကို ထိန်းချုပ်ရန်အပေါ် အဓိကထားပါသည်။
ဘန်ဇီနီဒါဇိုးနှင့် နီဖာတီမော့စ် တို့သည် ချားဂတ်စ်ရောဂါ၏ ရုတ်တရက်ဖြစ်ပွားသော အဆင့်တွင် ထိရောက်မှုရှိသော ကပ်ပါးပိုးသတ်ဆေးများ ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ရောဂါသည် နာတာရှည်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ဆေးဝါးသည် ရောဂါပျောက်ကင်းစေသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် မယူဆနိုင်တော့ပါ။ သို့သော်လည်း အသက် ၅၀ အောက်ရှိသူများကို ဤဆေးများ ပေးနိုင်ပါသေးသည် အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည် ရောဂါပိုမိုဆိုးရွားလာမှုကို နှေးကွေးစေပြီး နောက်ထပ် နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။
ရောဂါကြောင့် နှလုံး သို့မဟုတ် အစာခြေစနစ် နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများ ရှိနေပါက ထပ်ဆောင်း ကုသမှုများ လိုအပ်နိုင်ပါသည်
- အစာခြေစနစ် နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများ။ ဆေးဝါးများ စတီရွိုက်ဆေးများ အစားအသောက် ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် ခွဲစိတ်ကုသခြင်းတို့သည် ဤအခြေအနေများအတွက် ကုသမှုနည်းလမ်းများတွင် ပါဝင်ပါသည်။
- နှလုံးဆိုင်ရာ နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများ။ ဆေးဝါးများ နှလုံးခုန်နှုန်းထိန်းစက် သို့မဟုတ် အခြားနှလုံးခုန်နှုန်းထိန်းကိရိယာများ ခွဲစိတ်ကုသခြင်း သို့မဟုတ် နှလုံးအစားထိုးကုသခြင်းတို့ကို ကုသမှုနည်းလမ်းများအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပါသည်။
