လက်၊ ခြေ၊ ပါးစပ် ရောဂါ

အကျဉ်းချုပ်အကြောင်းအရာ

လက်၊ ခြေ၊ ပါးစပ် ရောဂါသည် များသောအားဖြင့် ကလေးငယ်များတွင် အဖြစ်များသော၊ ပုံမှန်အားဖြင့် မပြင်းထန်ဘဲ ကူးစက်တတ်သည့် ဗိုင်းရပ်စ်ပိုး ကူးစက်မှုတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ကော့်ဆက်ကီ ဗိုင်းရပ်စ်ကြောင့် အဓိကအားဖြင့် ဖြစ်ပွားကာ ပါးစပ်နာများနှင့် လက်ဖဝါး၊ ခြေဖဝါးတို့တွင် အဖုအပိန့်များ ထွက်ခြင်းကဲ့သို့သော လက္ခဏာများဖြင့် ပြသသည်။ ဤအခြေအနေအတွက် ရည်ရွယ်သော ကုသမှုမျိုး မရှိသော်လည်း ပုံမှန် လက်ဆေးခြင်းနှင့် ရောဂါပိုးရှိသူများနှင့် ထိတွေ့မှုကို လျှော့ချခြင်းကဲ့သို့သော လျှော့ချရေး နည်းလမ်းများသည် ကလေးများထံသို့ ကူးစက်နိုင်ခြေကို လျှော့ချရာတွင် အထောက်အကူပြုနိုင်သည်။

လက္ခဏာများ

အဖြစ်များသော လက္ခဏာများ –

• အဖျား
• လည်ချောင်းနာခြင်း
• ကိုယ်လက်မအီမသာ ဖြစ်ခြင်း (ဖျားနာသလို ခံစားရခြင်း)
• နာကျင်သော အနာများ – လျှာ၊ သွားဖုံးနှင့် ပါးစပ်အတွင်းဘက်တွင် အရည်ကြည်ဖုကဲ့သို့ အနာများဖြစ်ပေါ်ခြင်း။
• အဖုအပိန့်များ – လက်ဖဝါး၊ ခြေဖဝါးနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ တင်ပါးများပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ ယားယံခြင်း မရှိဘဲ အရည်ကြည်ဖုများ ပါဝင်နိုင်သည်။ အရေပြားအရောင်အပေါ် မူတည်၍ အနီရောင်၊ အဖြူရောင်၊ မီးခိုးရောင် သို့မဟုတ် သေးငယ်သော အဖုအပိန့်များအဖြစ် ပေါ်လာနိုင်သည်။
• ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ခြင်း – အထူးသဖြင့် ကလေးငယ်များနှင့် လမ်းလျှောက်တတ်စ ကလေးငယ်များတွင် တွေ့ရသည်။
• အစားအသောက်ပျက်ခြင်း

ရောဂါပိုးဝင်ပြီးနောက် ပေါက်ဖွားကာလ – အစောဆုံး ကူးစက်ပြီးနောက် ပုံမှန်အားဖြင့် ၃ ရက်မှ ၆ ရက်အထိ ကြာသည်။

ရောဂါလက္ခဏာများ တိုးတက်ပြောင်းလဲပုံ –

• ကနဦးအဆင့် – ကလေးများသည် အဖျား၊ လည်ချောင်းနာခြင်းနှင့် အစားအသောက်ပျက်ခြင်းတို့ကို ခံစားရနိုင်သည်။
• နောက်ရက်များ – ပါးစပ်နှင့် လည်ချောင်းတို့တွင် နာကျင်သော အနာများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပြီး လက်ဖဝါး၊ ခြေဖဝါးနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ တင်ပါးများတွင် အဖုအပိန့်များ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။
• ဆက်စပ်သော ဖျားနာမှု – ပါးစပ်နောက်ဘက်နှင့် လည်ချောင်းတွင် အနာများ ပေါ်လာပါက ရုတ်တရက် အဖျားကြီးခြင်းနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ အဖျားတက်ခြင်းတို့နှင့်အတူ လည်ချောင်းရောင် ရောဂါ (herpangina) ကို ညွှန်ပြနိုင်သည်။ ရှားရှားပါးပါး အခြေအနေများတွင် ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြား အစိတ်အပိုင်းများတွင်လည်း အနာများ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။

လက်၊ ခြေ၊ ပါးစပ် ရောဂါသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မပြင်းထန်သော ရောဂါဖြစ်ပြီး အဖျားနှင့် အပျော့စား လက္ခဏာများဖြင့် ရက်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်သည်။ သို့သော် အောက်ပါ အခြေအနေများတွင် ဆရာဝန်နှင့် ပြသပါ –

• သင့်ကလေးသည် အသက် ခြောက်လအောက် ဖြစ်နေလျှင်။
• သင့်ကလေးတွင် ကိုယ်ခံအားစနစ် အားနည်းနေလျှင်။
• ပါးစပ်နာများ သို့မဟုတ် လည်ချောင်းနာခြင်းကြောင့် အရည်သောက်ရန် နာကျင်နေလျှင်။
• ရောဂါလက္ခဏာများသည် ၁၀ ရက်ကျော်ကြာသော်လည်း မသက်သာပါက။

ဖြစ်ပွားရသည့် အကြောင်းရင်းများ

လက်၊ ခြေ၊ ပါးစပ် ရောဂါသည် ပိုလီယိုမဟုတ်သော အင်တာရိုဗိုင်းရပ်စ် အုပ်စုဝင် ကော့်ဆက်ကီဗိုင်းရပ်စ် ၁၆ ပိုးကူးစက်မှုကြောင့် အဓိကအားဖြင့် ဖြစ်ပွားသည်။ ထို့အပြင် အခြားသော အင်တာရိုဗိုင်းရပ်စ် အမျိုးအစားများသည်လည်း လက်၊ ခြေ၊ ပါးစပ် ရောဂါ ဖြစ်ပွားခြင်းကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။

ကော့်ဆက်ကီဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်ခြင်းနှင့် လက်၊ ခြေ၊ ပါးစပ် ရောဂါ ဖြစ်ပွားခြင်းသည် ပါးစပ်လမ်းကြောင်းမှတဆင့် အဖြစ်များသည်။ ရောဂါပိုးသည် ကူးစက်ခံရသူ၏ အောက်ပါတို့နှင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ထိတွေ့ခြင်းမှတဆင့် ကူးစက်ပျံ့နှံ့သည် –

• ဝမ်း
• တံတွေး
• အရည်ကြည်ဖုများမှ ထွက်သော အရည်
• ချောင်းဆိုးခြင်း သို့မဟုတ် နှာချေခြင်းမှတဆင့် လေထဲသို့ ပျံ့နှံ့သော အသက်ရှူလမ်းကြောင်း အမှုန်အမွှားများ
• နှာခေါင်း သို့မဟုတ် လည်ချောင်းမှ ထွက်သော အရည်များ

လက်၊ ခြေ၊ ပါးစပ် ရောဂါသည် ကလေးထိန်းဌာနများရှိ ကလေးများတွင် အထူးသဖြင့် အဖြစ်များပြီး အကြောင်းမှာ မကြာခဏ အနှီးလဲလှယ်ပေးရန် လိုအပ်ခြင်း၊ အိမ်သာတက်ရာတွင် အကူအညီပေးရန် လိုအပ်ခြင်းနှင့် လက်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လေ့ရှိသော အလေ့အကျင့်များကြောင့် ဖြစ်သည်။

သင့်ကလေးတွင် လက်၊ ခြေ၊ ပါးစပ် ရောဂါ လက္ခဏာများ စတင်ခံစားရသော ပထမအပတ်အတွင်း အကူးစက်နိုင်ဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရောဂါလက္ခဏာများ သက်သာသွားပြီးနောက်တွင်ပင် ဗိုင်းရပ်စ်သည် ခန္ဓာကိုယ်တွင် ရက်သတ္တပတ်များစွာ ဆက်လက်တည်ရှိနေနိုင်ပြီး ကလေးက အခြားသူများထံသို့ ကူးစက်စေနိုင်သည်။ အချို့သောသူများ၊ အထူးသဖြင့် လူကြီးများသည် ရောဂါလက္ခဏာများ မပြသဘဲ ဗိုင်းရပ်စ်ပိုးကို ကူးစက်စေနိုင်သည်ကို သတိပြုသင့်သည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အကြောင်းရင်းများ

လက်၊ ခြေ၊ ပါးစပ် ရောဂါအတွက် အဓိက ဖြစ်နိုင်ခြေ အကြောင်းရင်းမှာ အသက်အရွယ်ဖြစ်ပြီး ၅ နှစ်မှ ၇ နှစ်ကြား ကလေးငယ်များတွင် အဓိက ဖြစ်ပွားသည်။ ကလေးထိန်းဌာနများ တက်ရောက်သော ကလေးများသည် ရောဂါပိုးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ထိတွေ့ခြင်းမှတဆင့် ပျံ့နှံ့သောကြောင့် အထူးသဖြင့် ကူးစက်နိုင်ခြေများသည်။

လက်၊ ခြေ၊ ပါးစပ် ရောဂါသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ကလေးငယ်များကို ပစ်မှတ်ထားသော်လည်း မည်သည့်အသက်အရွယ်မဆို ဖြစ်ပွားနိုင်သည်။ အသက်ကြီးသော ကလေးများနှင့် လူကြီးများသည် ရောဂါဖြစ်စေသော ဗိုင်းရပ်စ်ပိုးများနှင့် ထိတွေ့ပြီးနောက် ကိုယ်ခံအားများ ဖြစ်ပေါ်လာသောကြောင့် ဤရောဂါကို ခုခံနိုင်သည်ဟု ယေဘူယျအားဖြင့် ယူဆကြသည်။ သို့သော် ဆယ်ကျော်သက်များနှင့် လူကြီးများသည်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဤရောဂါ ကူးစက်နိုင်သည်။