တာကာယားဆူး သွေးလွှတ်ကြောရောင်ရမ်းခြင်း

ရောဂါရှာဖွေခြင်း

တာကာယားဆူး သွေးလွှတ်ကြောရောင်ရမ်းခြင်းကို ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုကျွမ်းကျင်သူများက အောက်ပါအချက်များကဲ့သို့သော အချက်အလက်များပေါ်တွင် အခြေခံ၍ ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်သည်။

• ကိုယ်ကာယစစ်ဆေးခြင်း။ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးသူသည် လက္ခဏာများနှင့် လက္ခဏာရပ်များကို မေးမြန်းခြင်း၊ ကိုယ်ကာယစစ်ဆေးမှုပြုလုပ်ခြင်းနှင့် ဆေးရာဇဝင်များကို မေးမြန်းခြင်းတို့ ပြုလုပ်လိမ့်မည်။ နားထောင်ကိရိယာမှတစ်ဆင့် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးသူသည် ပုံမှန်မဟုတ်သောအသံတစ်မျိုးဖြစ်သော သွေးကြောတွင်းအသံ ကို ကြားရနိုင်သည်။ လူနာတွင် ကျဉ်းမြောင်းနေသော သွေးကြောများစွာရှိနေပါက သွေးစီးဆင်းမှုမှာ ခက်ခဲနိုင်သည်။
• သွေးစစ်ဆေးခြင်း။ ရောင်ရမ်းမှုနှင့်ပတ်သက်သော လက္ခဏာရပ်များနှင့် သွေးအားနည်းခြင်း ရှိ၊ မရှိ တို့ကို ဤစစ်ဆေးမှုများဖြင့် စစ်ဆေးနိုင်သည်။
• သွေးကြောအတွင်း ဆေးသွင်းဓာတ်မှန်ရိုက်ခြင်း။ ဤစစ်ဆေးမှုတွင် ရှည်လျားပြီး ပျော့ပျောင်းသော ပိုက်ချောင်းငယ် (ကတ်သီတာ) ကို အဓိက သွေးပြန်ကြော သို့မဟုတ် သွေးလွှတ်ကြောအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းခြင်း ပါဝင်သည်။ ထို့နောက် အဆိုပါပိုက်ချောင်းအတွင်းသို့ အထူးရောင်ခြယ် ဆေးရည်တစ်မျိုးကို ထည့်သွင်းပေးသည်။ ဆေးရည်များသည် သွေးလွှတ်ကြောများ သို့မဟုတ် သွေးပြန်ကြောများအတွင်း ပြည့်သွားသည့်အခါ အိတ်စ်ရေး ဓာတ်မှန်များ ရိုက်ကူးသည်။

ထွက်ပေါ်လာသော ပုံရိပ်များသည် သွေးစီးဆင်းမှု ပုံမှန်ရှိ၊ မရှိ သို့မဟုတ် သွေးကြောကျဉ်းခြင်းကြောင့် သွေးစီးဆင်းမှု နှေးကွေးခြင်း သို့မဟုတ် ပြတ်တောက်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကို ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးသူများက ဆုံးဖြတ်နိုင်စေရန် ကူညီပေးသည်။ တာကာယားဆူး သွေးလွှတ်ကြောရောင်ရမ်းခြင်း လူနာများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် နေရာအနှံ့အပြားတွင် သွေးကြောကျဉ်းခြင်း ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသည်။

• သံလိုက်ဓာတ်မှန်ဖြင့် သွေးကြောပုံဖော်ခြင်း။ ဤနည်းလမ်းမှာ အိတ်စ်ရေး ဓာတ်ရောင်ခြည် အသုံးပြုရန် မလိုဘဲ သွေးကြောများ၏ တိကျသောပုံရိပ်များကို ထုတ်ဖော်ပေးနိုင်သည့် ထိုးဖောက်မှုနည်းသော သွေးကြောပုံဖော်ခြင်း အမျိုးအစားဖြစ်သည်။ ဤစစ်ဆေးမှုပြုလုပ်စဉ်အတွင်း အားကောင်းသော သံလိုက်စက်ကွင်းအတွင်းရှိ ရေဒီယိုလှိုင်းများမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဒေတာများကို ကွန်ပျူတာဖြင့် အသုံးပြု၍ တစ်ရှူးလွှာများ၏ အသေးစိတ်ပုံရိပ်များကို ဖန်တီးပေးသည်။ ဤစစ်ဆေးမှုပြုလုပ်စဉ် သွေးလွှတ်ကြော သို့မဟုတ် သွေးပြန်ကြောအတွင်းသို့ ဆေးရည်တစ်မျိုးကို ထိုးသွင်းခြင်းဖြင့် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးသူအား သွေးကြောများကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်စေရန်နှင့် စစ်ဆေးနိုင်စေရန် ကူညီပေးသည်။
• ကွန်ပျူတာဓာတ်မှန်ဖြင့် သွေးကြောပုံဖော်ခြင်း။ ဤနည်းလမ်းသည် ကွန်ပျူတာဖြင့် အိတ်စ်ရေးပုံရိပ်ဖော်ဆောင်ခြင်းနှင့် သွေးကြောအတွင်း ဆေးသွင်းခြင်းတို့ကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် အခြားသော ထိုးဖောက်မှုနည်းသည့် သွေးကြောပုံဖော်ခြင်း အမျိုးအစားဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးသူအား အေအိုတာ သွေးလွှတ်ကြောကြီးနှင့် ၎င်း၏ ဘေးတိုက်ခွဲထွက်နေသော သွေးကြောများ၏ တည်ဆောက်ပုံကို စစ်ဆေးနိုင်စေရန်နှင့် သွေးစီးဆင်းမှုကို ခြေရာခံနိုင်စေရန် ကူညီပေးသည်။
• အာထရာဆောင်းရိုက်ခြင်း။ ပုံမှန်အာထရာဆောင်း၏ အဆင့်မြင့်ပုံစံဖြစ်သော ဒေါ့ပလာ အာထရာဆောင်းသည် လည်ပင်းနှင့် ပုခုံးရှိ သွေးကြောများအပါအဝင် သတ်မှတ်ထားသော သွေးလွှတ်ကြောနံရံများ၏ အလွန်ကြည်လင်ပြတ်သားသော ပုံရိပ်များကို ထုတ်ပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်။ အခြားသော ပုံရိပ်ဖော်စစ်ဆေးမှုများ မပြုလုပ်မီ ဤသွေးလွှတ်ကြောများအတွင်းရှိ သေးငယ်သော ပြောင်းလဲမှုများကို စုံစမ်းသိရှိနိုင်သည်။
• ပက်စကန် ရိုက်ခြင်း။ သံလိုက်ဓာတ်မှန် သို့မဟုတ် ကွန်ပျူတာဓာတ်မှန်တို့ကို ဤပုံရိပ်ဖော်စစ်ဆေးမှုနှင့်အတူ မကြာခဏ တွဲဖက်အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။ သွေးကြောရောင်ရမ်းမှု၏ ပြင်းထန်မှုကို ပက်စကန် ဖြင့် တိုင်းတာနိုင်သည်။ သွေးစီးဆင်းမှု လျော့နည်းနေသော နေရာများကို ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးသူက ပိုမိုလွယ်ကူစွာ သိရှိနိုင်စေရန်အတွက် ပုံရိပ်ဖော်စစ်ဆေးမှု မပြုလုပ်မီ ရေဒီယိုသတ္တိကြွပစ္စည်းတစ်မျိုးကို သွေးလွှတ်ကြော သို့မဟုတ် သွေးပြန်ကြောအတွင်းသို့ ထိုးသွင်းပေးသည်။

ကုသခြင်း

တာကာယားဆူး သွေးလွှတ်ကြောရောင်ရမ်းခြင်းသည် ရောဂါလက္ခဏာများ သက်သာလာပြီးနောက်တွင်ပင် အခြေအနေမှာ ဆက်ရှိနေနိုင်သောကြောင့် ကုသရန် ခက်ခဲနိုင်သည်။ ရောဂါရှာဖွေမတွေ့ရှိမီကပင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်ခြင်းမရှိသော ထိခိုက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီးသား ဖြစ်နိုင်သည်။

တာကာယားဆူး သွေးလွှတ်ကြောရောင်ရမ်းခြင်း ကုသမှုသည် ဆေးဝါးများဖြင့် ရောင်ရမ်းမှုကို လျှော့ချရန်နှင့် နောင်တွင် သွေးကြောများ ထပ်မံပျက်စီးမှုကို ကာကွယ်ရန်အပေါ် အာရုံစိုက်သည်။

အကယ်၍ လူနာတွင် ရောဂါလက္ခဏာများနှင့် လက္ခဏာရပ်များ မရှိခြင်း သို့မဟုတ် ပြင်းထန်သော နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများ မရှိခြင်းတို့အတွက် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုကျွမ်းကျင်သူက အကြံပြုပါက လူနာအနေဖြင့် ကုထုံးများ မလိုအပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကုသမှုကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချခြင်းနှင့် ရပ်ဆိုင်းခြင်းတို့ ပြုလုပ်နိုင်သည်။

• ဆေးဝါးများ။ ရရှိနိုင်သော ဆေးဝါးများ သို့မဟုတ် ပေါင်းစပ်ဆေးဝါးများအကြောင်းနှင့် ဖြစ်လာနိုင်သော ဆိုးကျိုးများအကြောင်းကို ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးသူနှင့် ဆွေးနွေးပါ။ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုကျွမ်းကျင်သူက အောက်ပါတို့ကို အကြံပြုနိုင်သည်။
• ရောင်ရမ်းမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် ကော်တီကိုစတီရွိုက်ဆေးများ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ပရက်ဒနီဆုန်း ကဲ့သို့သော ကော်တီကိုစတီရွိုက်ဆေးများကို ပထမအဆင့် ကုသမှုအဖြစ် အသုံးပြုသည်။ လူနာသည် နေထိုင်ကောင်းလာသည်ဟု ခံစားရလျှင်ပင် ဆေးကို အကန့်အသတ်မရှိ ဆက်လက်သောက်သုံးရန် လိုအပ်နိုင်သည်။ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးသူသည် လအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရောင်ရမ်းမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် လိုအပ်သော အနိမ့်ဆုံးပမာဏအထိ ဆေးပမာဏကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချပေးနိုင်သည်။ သင့်လျော်သော အချိန်ကာလတွင် သင့်ဆရာဝန်သည် ဆေးသောက်ခြင်းကို လုံးဝရပ်ဆိုင်းရန် အကြံပြုနိုင်သည်။

အရိုးပွခြင်း၊ ကူးစက်ရောဂါ ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေ တိုးလာခြင်းနှင့် ကိုယ်အလေးချိန် တိုးလာခြင်းတို့သည် ကော်တီကိုစတီရွိုက်ဆေးများ၏ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးအချို့ ဖြစ်သည်။ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးသူသည် အရိုးသိပ်သည်းဆ လျော့နည်းမှုကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ကယ်လ်ဆီယမ် ဖြည့်စွက်စာများနှင့် ဗီတာမင် ဒီ တို့ကို သောက်သုံးရန် အကြံပြုနိုင်သည်။

• ကိုယ်ခံအားစနစ်ကို ထိန်းညှိပေးသော ဆေးဝါးများ။ ထပ်မံလေ့လာမှုများ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သော်လည်း အကယ်၍ လူနာသည် ပုံမှန်ကုထုံးများဖြင့် သက်သာမှုမရှိပါက ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးသူသည် ကိုယ်ခံအားစနစ် ဖောက်ပြန်မှုများကို ကိုင်တွယ်ရန် ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ဆေးဝါးများကို ညွှန်ကြားနိုင်သည်။ အီတန်နာဆက်ပ်၊ အင်ဖလစ်ဆီမက်ပ် နှင့် တိုစီလီဇူးမက်ပ် တို့သည် ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာဆေးဝါးများ၏ ဥပမာအချို့ ဖြစ်သည်။ ကူးစက်ရောဂါ ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေ တိုးလာခြင်းသည် ဤဆေးဝါးများ၏ အဖြစ်အများဆုံး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
• ကိုယ်ခံအားစနစ်ကို နှိမ်နှင်းပေးသော အခြားဆေးဝါးများ။ အကယ်၍ ရောဂါအခြေအနေသည် ကော်တီကိုစတီရွိုက်ဆေးများနှင့် ကောင်းစွာ သက်သာမှုမရှိခြင်း သို့မဟုတ် ဆေးပမာဏလျှော့ချသည့်အခါ လူနာတွင် ပြဿနာများ ခံစားရခြင်းတို့ရှိပါက ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးသူသည် မက်သိုထရက်ဇိတ်၊ အာဇာသီယိုပရင်း နှင့် လက်ဖလူနိုမိုက် အစရှိသော ဆေးဝါးများကို ပေးနိုင်သည်။ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း အစားထိုးကုသမှုခံယူသည့် လူနာများအတွက် ထုတ်လုပ်ထားသော မိုင်ကိုဖီနိုလိတ် မိုဖဲတေးလ် (ဆဲလ်ဆက်ပ်) ဆေးသည် အချို့သောလူနာများတွင် ကောင်းမွန်သော တုံ့ပြန်မှုရှိသည်။ ကူးစက်ရောဂါ ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေ တိုးလာခြင်းမှာ အဖြစ်အများဆုံး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ဖြစ်သည်။
• ခွဲစိတ်ကုသခြင်း။ သွေးစီးဆင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ပြင်းထန်စွာ ကျဉ်းမြောင်းနေသော သို့မဟုတ် ပိတ်နေသော သွေးလွှတ်ကြောများကို ပြန်ဖွင့်ရန် သို့မဟုတ် လမ်းကြောင်းလွှဲရန် ခွဲစိတ်မှု လိုအပ်နိုင်သည်။ သွေးတိုးခြင်းနှင့် ရင်ဘတ်အောင့်ခြင်းကဲ့သို့သော လက္ခဏာများသည် ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် မကြာခဏ သက်သာသွားလေ့ရှိသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် သွေးကြောကျဉ်းခြင်း သို့မဟုတ် ပိတ်ခြင်းတို့ ပြန်လည်ဖြစ်ပွားနိုင်ပြီး ဒုတိယအကြိမ် ခွဲစိတ်မှု လိုအပ်နိုင်သည်။

သွေးလွှတ်ကြောရောင်ရမ်းမှု လျော့ပါးသွားချိန်တွင် ခွဲစိတ်မှုပြုလုပ်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့တွင် အောက်ပါတို့ ပါဝင်သည်။

• သွေးကြောလမ်းကြောင်းလွှဲခြင်း ခွဲစိတ်မှု။ ဤခွဲစိတ်မှုသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြားနေရာမှ သွေးလွှတ်ကြော သို့မဟုတ် သွေးပြန်ကြောကို ထုတ်ယူပြီး ပိတ်နေသော သွေးလွှတ်ကြောတွင် ဆက်ပေးခြင်းဖြင့် သွေးစီးဆင်းရန် လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ သွေးစီးဆင်းမှု သိသိသာသာ ကန့်သတ်ခံရချိန် သို့မဟုတ် သွေးလွှတ်ကြောပိတ်ဆို့မှုသည် အမြဲတမ်းဖြစ်သွားချိန်တွင် ဤခွဲစိတ်မှုကို ပုံမှန်အားဖြင့် ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။
• သွေးကြောချဲ့ခြင်း။ သွေးလွှတ်ကြောများ လုံးဝပိတ်သွားသည့် အခြေအနေတွင် ဤကုသမှု လိုအပ်နိုင်သည်။ ဤကုသမှုတွင် ထိခိုက်နေသော သွေးလွှတ်ကြောအတွင်းရှိ သွေးကြောထဲသို့ သေးငယ်သော ပူဖောင်းတစ်ခုကို ထည့်သွင်းသည်။ ပူဖောင်းကို သတ်မှတ်နေရာသို့ ရောက်ရှိပါက လေသွင်းချဲ့ခြင်းဖြင့် အတားအဆီးကို ရှင်းလင်းပေးပြီးနောက် လေပြန်လျှော့၍ ပြန်လည်ထုတ်ယူသည်။
• အေအိုတစ် အဆို့ရှင် ခွဲစိတ်မှု။ အကယ်၍ အေအိုတစ် အဆို့ရှင် သည် သိသိသာသာ ယိုစိမ့်နေပါက ခွဲစိတ်ပြုပြင်ခြင်း သို့မဟုတ် အသစ်လဲလှယ်ခြင်းတို့ လိုအပ်နိုင်သည်။

Doctors who treat this condition