ជំងឺដុំសាច់និងសរសៃពួរខុសប្រក្រតី
ធ្វើការណាត់ជួប
និយាយជាមួយគ្រូពេទ្យទិដ្ឋភាពទូទៅ
ជំងឺដុំសាច់និងសរសៃពួរខុសប្រក្រតី ឬហៅកាត់ថា FMD (Fibromuscular dysplasia) គឺជាស្ថានភាពវេជ្ជសាស្ត្រមួយដែលស្តែងឡើងដោយសារការលូតលាស់មិនប្រក្រតីនៃកោសិកានៅក្នុងជញ្ជាំងសរសៃឈាមអាកទែរ។ ជំងឺនេះច្រើនតែកើតឡើងលើសរសៃឈាមអាកទែរទំហំមធ្យម ដែលអាចបណ្តាលឱ្យសរសៃឈាមទាំងនោះទៅជារួមតូចផង និងប៉ោងធំផង។ សរសៃឈាមអាកទែរដែលរងផលប៉ះពាល់ញឹកញាប់ជាងគេ គឺសរសៃឈាមដែលនាំឈាមទៅកាន់តម្រងនោម និងខួរក្បាល ប៉ុន្តែសរសៃឈាមផ្សេងទៀតដូចជា សរសៃឈាមនៅជើង បេះដូង ពោះ និងជួនកាលនៅដៃ ក៏អាចរងផលប៉ះពាល់ផងដែរ។ ផលវិបាកនៃជំងឺ FMD នេះ រួមមានការថយចុះនៃលំហូរឈាម និងការថយចុះមុខងាររបស់សរីរាង្គនានា ដោយសារសរសៃឈាមអាកទែរត្រូវបានរួមតូច។
ជំងឺ FMD ច្រើនតែកើតមានលើស្ត្រី ប៉ុន្តែក៏អាចកើតលើមនុស្សគ្រប់វ័យ និងគ្រប់ភេទផងដែរ។ រោគសញ្ញាដែលស្តែងចេញអាចមានភាពខុសគ្នា អាស្រ័យទៅលើសរសៃឈាមអាកទែរណាមួយដែលរងផលប៉ះពាល់។ ឧទាហរណ៍នៃរោគសញ្ញាដែលពាក់ព័ន្ធនឹងជំងឺ FMD រួមមាន ជំងឺប្រកាំង និងបញ្ហាសម្ពាធឈាម។ ក្នុងករណីធ្ងន់ធ្ងរ ជំងឺ FMD អាចបណ្តាលឱ្យមានការកកើតជាដុំប៉ោងសរសៃឈាម និងបង្កើនហានិភ័យនៃជម្ងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល (Stroke)។ ទោះបីជាមានការព្យាបាលដើម្បីគ្រប់គ្រងរោគសញ្ញា និងផលវិបាកនៃជំងឺ FMD នេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ននេះមិនទាន់មានវិធីព្យាបាលឱ្យជាសះស្បើយដាច់នៅឡើយទេ។
ផ្អែកលើលក្ខណៈសង្កេតឃើញលើសរសៃឈាមអាកទែរ អំឡុងពេលពិនិត្យរោគវិនិច្ឆ័យ ជំងឺ FMD ត្រូវបានបែងចែកជាពីរទម្រង់ដាច់ដោយឡែកពីគ្នា៖
- ជំងឺ FMD បែបពហុចំណុច (Multifocal FMD)៖ ជាទម្រង់ដែលជួបប្រទះញឹកញាប់ជាងគេ។ ក្នុងករណីនេះ សរសៃឈាមអាកទែរបង្ហាញរូបរាងយ៉ាងច្បាស់លាស់មួយ មើលទៅដូចជាខ្សែអង្កាំ។ ទម្រង់បែបនេះ គឺជាលំដាប់តៗគ្នានៃផ្នែកដែលប៉ោង ចែកដាច់ពីគ្នាដោយផ្នែកដែលរួមតូច
- ជំងឺ FMD បែបឯកចំណុច (Focal FMD)៖ ជាទម្រង់ដែលកម្រជួបប្រទះជាង។ ដែលមិនសូវកើតមានច្រើននោះទេ។ វាពាក់ព័ន្ធនឹងវត្តមាននៃសរសៃឈាមតូចចង្អៀត ឬការបង្កើតជាលិកាមិនប្រក្រតី ដែលគេស្គាល់ថាជាដំបៅនៅលើជញ្ជាំងសរសៃឈាម។ ដំបៅទាំងនេះតំណាងឲ្យតំបន់នៃជាលិកាមិនប្រក្រតីនៅក្នុងសរសៃឈាម
រោគសញ្ញា
រោគសញ្ញានៃជំងឺ FMD អាចប្រែប្រួលទៅតាមសរសៃឈាមអាកទែរដែលរងផលប៉ះពាល់។ បុគ្គលខ្លះដែលមានករណីស្រាល អាចនឹងមិនស្តែងចេញរោគសញ្ញាអ្វីទាល់តែសោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សម្រាប់អ្នកដែលមានការរឹតត្បិតលំហូរឈាម រោគសញ្ញាដូចខាងក្រោមនេះអាចនឹងកើតមាន៖
- មានសំឡេងប្លែកក្នុងសរសៃឈាម (Bruit)៖ ជាសំឡេងង៊ូៗមិនប្រក្រតី ឮនៅក្នុងក ឬក្នុងពោះ នៅពេលដែលគ្រូពេទ្យស្តាប់លំហូរឈាមដោយប្រើស្តេតូស្កុប ( stethoscope)
- ការវិលមុខ ឬធេងធោង (Vertigo)
- សម្ពាធឈាមខ្ពស់ ឬសម្ពាធឈាមដែលពិបាកគ្រប់គ្រង
- ការឈឺក្បាលប្រកាំង
- ការឈឺក
- ឮសំឡេងង៊ូៗ ឬសំឡេងរោទ៍នៅក្នុងត្រចៀក
ជំងឺ FMD ក៏អាចនាំឱ្យមានផលវិបាកវេជ្ជសាស្ត្រធ្ងន់ធ្ងរផងដែរ រួមមាន៖
- ប៉ោងជញ្ជាំងសរសៃឈាម (Aneurysm)៖ ការប៉ោង និងការខ្សោយនៃជញ្ជាំងសរសៃឈាមអាកទែរ ដូចជាសរសៃឈាមនៅក្នុងខួរក្បាល ឬក្នុងពោះ
- រហែកស្រទាប់សរសៃឈាម (Arterial dissection)៖ ការរហែកស្រទាប់ខាងក្នុងនៃជញ្ជាំងសរសៃឈាមអាកទែរ ដូចជាសរសៃឈាមការ៉ូទីត (នាំឈាមទៅខួរក្បាល) ឬសរសៃឈាមកូរ៉ូណែរ (នាំឈាមទៅចិញ្ចឹមបេះដូង)
- ជំងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល (Stroke)
- ការគាំងខួរក្បាលមួយភ្លែត (TIA) ឬជំងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាលកម្រិតស្រាល
ប្រសិនបើអ្នកមានជំងឺ FMD វាជារឿងសំខាន់បំផុតដែលត្រូវស្វែងរកការជួយសង្គ្រោះបន្ទាន់ភ្លាមៗ ប្រសិនបើអ្នកជួបប្រទះសញ្ញា ឬរោគសញ្ញាដែលអាចបញ្ជាក់ពីជំងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល ដូចជាការប្រែប្រួលគំហើញភ្លាមៗ ពិបាកនិយាយ ឬមានការទន់ដៃទន់ជើងដែលទើបនឹងកើត។ ប្រសិនបើអ្នកមានការបារម្ភ ឬរោគសញ្ញាផ្សេងទៀតដែលទាក់ទងនឹងជំងឺ FMD គួរតែពិគ្រោះជាមួយគ្រូពេទ្យរបស់អ្នក។ ត្រូវប្រាកដថាបានជម្រាបគ្រូពេទ្យអំពីប្រវត្តិវេជ្ជសាស្ត្រគ្រួសាររបស់អ្នក ដោយសារជំងឺ FMD អាចកើតមានក្នុងគ្រួសារ ទោះបីជាវាមិនសូវជួបប្រទះក៏ដោយ។ សូមកត់សម្គាល់ថា បច្ចុប្បន្ននេះមិនទាន់មានការធ្វើតេស្តហ្សែន សម្រាប់ធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យជំងឺ FMD នេះនៅឡើយទេ។
មូលហេតុ
មូលហេតុពិតប្រាកដនៃជំងឺ FMD នៅមិនទាន់ដឹងច្បាស់នៅឡើយទេ ទោះបីជាមានកត្តាមួយចំនួនត្រូវបានគេជឿថាបានរួមចំណែកដល់ការវិវត្តនៃជំងឺនេះក៏ដោយ៖
- កត្តាហរម៉ូន៖ ជាពិសេសចំពោះស្ត្រី។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការប្រើប្រាស់ថ្នាំពន្យារកំណើត ប្រវត្តិមានផ្ទៃពោះ និងអាយុនៅពេលសម្រាលកូន ហាក់ដូចជាមិនមានការពាក់ព័ន្ធដោយផ្ទាល់ទៅនឹងជំងឺ FMD នោះទេ
- កត្តាហ្សែន៖ កត្តានេះក៏ដើរតួនាទីផងដែរ ដោយសារបុគ្គលដែលមានប្រវត្តិគ្រួសារមានជំងឺ FMD មានឱកាសខ្ពស់ក្នុងការវិវត្តទៅជាជំងឺនេះ
- របួសជញ្ជាំងសរសៃឈាមអាកទែរ៖ ការទាញពន្លាតជញ្ជាំងសរសៃឈាមអាកទែរដដែលៗ ត្រូវបានគេរកឃើញថាមានទំនាក់ទំនងនឹងជំងឺ FMD
- ការជក់បារី៖ វាអាចធ្វើឱ្យស្ថានភាពជំងឺកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ
កត្តាហានិភ័យ
មានកត្តាមួយចំនួនដែលអាចបង្កើនហានិភ័យរបស់អ្នកចំពោះជំងឺ FMD៖
- ភេទ៖ ស្ត្រីរងផលប៉ះពាល់ដោយជំងឺ FMD ញឹកញាប់ជាងបុរស
- អាយុ៖ ជំងឺ FMD ត្រូវបានរកឃើញជាទូទៅលើមនុស្សពេញវ័យដែលមានអាយុខ្ទង់ ៥០ ឆ្នាំ ទោះបីជាវាអាចកើតឡើងលើមនុស្សគ្រប់វ័យក៏ដោយ
- ការជក់បារី៖ អ្នកជក់បារីងាយនឹងកើតជំងឺ FMD ជាង។ ការជក់បារីក៏បង្កើនលទ្ធភាពនៃការវិវត្តទៅជាជំងឺធ្ងន់ធ្ងរ សម្រាប់បុគ្គលដែលត្រូវបានធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យឃើញថាមានជំងឺនេះរួចហើយផងដែរ
ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ
គ្រូពេទ្យអាចនឹងពិនិត្យរកមើលជំងឺ FMD ប្រសិនបើពួកគាត់ស្តាប់ឃើញសំឡេងមិនប្រក្រតីនៅតំបន់ពោះផ្នែកខាងលើ ឬនៅក ដែលសំឡេងនេះអាចបញ្ជាក់ពីការរួមតូចនៃសរសៃឈាមអាកទែរ។ ទោះបីជាគ្មានរោគសញ្ញាក៏ដោយ បុគ្គលដែលមានប្រវត្តិគ្រួសារមានជំងឺ FMD ឬមានជំងឺប៉ោងសរសៃឈាម អាចនឹងត្រូវទទួលបានការណែនាំឱ្យធ្វើការពិនិត្យស្វែងរកជំងឺនេះ។
ដើម្បីធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យស្ថានភាពជំងឺនេះ គ្រូពេទ្យនឹងធ្វើការពិនិត្យរាងកាយ និងតម្រូវឱ្យធ្វើតេស្តឈាម រួមទាំងការវាយតម្លៃកម្រិតជាតិស្ករក្នុងឈាម និងកម្រិតកូឡេស្តេរ៉ុល ដើម្បីស្វែងរកសញ្ញានៃជំងឺខ្លាញ់រុំ/កកក្នុងសរសៃឈាម ដែលជាស្ថានភាពជំងឺមួយផ្សេងទៀតដែលអាចនាំឱ្យសរសៃឈាមអាកទែររួមតូច។
តេស្តរោគវិនិច្ឆ័យសម្រាប់ជំងឺ FMD អាចរួមមានដូចខាងក្រោម៖
- ការពិនិត្យអេកូសរសៃឈាម (Duplex ultrasound)៖ នេះជាតេស្តរូបភាពវេជ្ជសាស្ត្រមិនកាត់វិល (មិនចាក់មិនវះ) ដែលប្រើប្រាស់ឧបករណ៍បញ្ជូនរលកសំឡេង សង្កត់លើស្បែកដើម្បីបញ្ជូនរលកសំឡេងចូលទៅក្នុងរាងកាយ។ តាមរយៈការឆ្លុះបញ្ចាំងត្រឡប់មកវិញពីកោសិកា និងទម្រង់រាងកាយ រលកសំឡេងទាំងនេះនឹងផ្តល់ព័ត៌មានអំពីល្បឿននៃលំហូរឈាម ព្រមទាំងទំហំ និងរូបរាងនៃសរសៃឈាម ដែលជួយកំណត់បានថាតើសរសៃឈាមអាកទែរមានការរួមតូចដែរឬទេ
- ការថតស៊ីធីស្កែនសរសៃឈាម (CT angiogram)៖ តេស្តនេះបង្កើតរូបភាពកាត់ទទឹងនៃរាងកាយ ដែលអាចបង្ហាញឱ្យឃើញពីការរួមតូចនៃសរសៃឈាម ការប៉ោងសរសៃឈាម និងការដាច់រហែកស្រទាប់សរសៃឈាម។ អ្នកជំងឺត្រូវគេងនៅលើគ្រែចង្អៀតមួយ ដែលរំកិលកាត់ម៉ាស៊ីនស្កែនដែលមានរាងដូចនំដូណាត់។ មុនពេលធ្វើចំណាត់ការនេះ ថ្នាំពណ៌ នឹងត្រូវចាក់បញ្ចូលទៅក្នុងសរសៃឈាម ដើម្បីជួយឱ្យមើលឃើញតំបន់ដែលត្រូវពិនិត្យកាន់តែច្បាស់
- ការថតអឹមអរអាយសរសៃឈាម (MR angiogram)៖ ដោយប្រើប្រាស់មណ្ឌលម៉ាញេទិក និងរលកវិទ្យុ តេស្តនេះបង្កើតជារូបភាពរាងកាយដើម្បីកំណត់រកមើលការប៉ោង ឬការដាច់រហែកស្រទាប់សរសៃឈាម។ អ្នកជំងឺត្រូវគេងនៅលើគ្រែចង្អៀតមួយ ដែលរំកិលចូលទៅក្នុងម៉ាស៊ីនដែលមានរាងដូចបំពង់បើកចុងសងខាង។ ការចាក់ថ្នាំពណ៌ក៏អាចនឹងត្រូវធ្វើឡើងមុនពេលចាប់ផ្តើម ដើម្បីជួយបង្កើនភាពច្បាស់នៃតំបន់ដែលត្រូវពិនិត្យ
- ការថតឆ្លុះសរសៃឈាមដោយប្រើបំពង់ Catheter (Catheter-based angiography)៖ នេះជាតេស្តដែលគេនិយមប្រើប្រាស់ទូទៅ ដោយរួមបញ្ចូលការបញ្ចូលបំពង់តូចឆ្មារមួយទៅក្នុងសរសៃឈាមអាកទែរ ហើយរុញវា តម្រង់ទៅកាន់ទីតាំងដែលចង់ពិនិត្យ។ ថ្នាំពណ៌ក្នុងបរិមាណបន្តិចបន្តួចនឹងត្រូវចាក់បញ្ចូល ហើយកាំរស្មីអ៊ិច នឹងត្រូវប្រើដើម្បីពិនិត្យមើលតំបន់នោះ
បន្ទាប់ពីទទួលបានរោគវិនិច្ឆ័យថាមានជំងឺ FMD រួចហើយ គ្រូពេទ្យរបស់អ្នកនឹងផ្តល់ការថែទាំព្យាបាលតាមដានជាបន្តបន្ទាប់។ ក្នុងករណីខ្លះ ដូចជាវត្តមាននៃដុំប៉ោងសរសៃឈាម ឬប្រសិនបើរោគសញ្ញារបស់អ្នកមានការប្រែប្រួល ការថតរូបភាពវេជ្ជសាស្ត្រឡើងវិញអាចជារឿងចាំបាច់ ដើម្បីតាមដានស្ថានភាពសរសៃឈាមអាកទែររបស់អ្នក។
ការព្យាបាល
ការព្យាបាលជំងឺ FMD មានភាពខុសគ្នាទៅតាមរោគសញ្ញា ទីតាំងនៃសរសៃឈាមអាកទែរដែលរួមតូច និងស្ថានភាពសុខភាពរួមផ្សំផ្សេងទៀត ដូចជាជំងឺលើសសម្ពាធឈាមជាដើម។ ក្នុងករណីដែលមិនទាន់ទាមទារឱ្យមានការព្យាបាលភ្លាមៗ គ្រូពេទ្យអាចនឹងណែនាំនូវយុទ្ធសាស្ត្រតាមដានដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ជាអកុសល បច្ចុប្បន្ននេះមិនទាន់មានវិធីព្យាបាលជំងឺ FMD ឱ្យជាសះស្បើយដាច់នោះទេ ហេតុនេះហើយ ការព្យាបាលជាចម្បងគឺផ្ដោតទៅលើការគ្រប់គ្រងរោគសញ្ញា និងការកាត់បន្ថយហានិភ័យនៃផលវិបាកនានា។
ការប្រើប្រាស់ថ្នាំ
សម្រាប់បុគ្គលដែលមានជំងឺ FMD រួមផ្សំជាមួយនឹងជំងឺលើសសម្ពាធឈាម ការព្យាបាលដោយប្រើប្រាស់ថ្នាំបញ្ចុះសម្ពាធឈាមគឺត្រូវបានណែនាំយ៉ាងខ្លាំង ទោះបីជាពួកគេធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ចំណាត់ការវេជ្ជសាស្ត្រដើម្បីកែតម្រូវស្ថានភាពសរសៃឈាមរួចហើយក៏ដោយ។ មានថ្នាំជាច្រើនប្រភេទដែលអាចប្រើប្រាស់សម្រាប់គោលបំណងនេះ៖
- ថ្នាំពន្យារអាស៊ីតអាមីណូ ឬក្រុមថ្នាំ ACE inhibitors៖ ឧទាហរណ៍រួមមានថ្នាំ Benazepril (Lotensin), Enalapril (Vasotec), និង Lisinopril (Prinivil, Zestril)។ ក្រុមថ្នាំទាំងនេះជួយពង្រីក និងធ្វើឱ្យសរសៃឈាមធូរសម្រាក
- ក្រុមថ្នាំ Angiotensin II receptor blockers៖ ថ្នាំទាំងនេះ រួមមាន Candesartan (Atacand), Irbesartan (Avapro), Losartan (Cozaar), និង Valsartan (Diovan) ដែលជួយធ្វើឱ្យសរសៃឈាមធូរសម្រាកដូចគ្នា
- ថ្នាំបញ្ចុះទឹកនោម៖ ឧទាហរណ៍ដូចជាថ្នាំ Hydrochlorothiazide (Microzide)។ ថ្នាំទាំងនេះជួយជម្រុញការបញ្ចេញជាតិទឹកដែលលើសចេញពីរាងកាយ ហើយជារឿយៗត្រូវបានប្រើប្រាស់រួមផ្សំជាមួយនឹងថ្នាំបញ្ចុះសម្ពាធឈាមផ្សេងទៀត
- ក្រុមថ្នាំទប់បណ្តាញកាល់ស្យូម (Calcium channel blockers)៖ ថ្នាំ Amlodipine (Norvasc), Nifedipine (Procardia) និងថ្នាំផ្សេងទៀតនៅក្នុងក្រុមនេះ ជួយធ្វើឱ្យសរសៃឈាមធូរសម្រាក
- ក្រុមថ្នាំ Beta blockers៖ ថ្នាំ Metoprolol (Lopressor), Atenolol (Tenormin) និងថ្នាំ Beta blockers ផ្សេងទៀត ជួយពន្យឺតចលនាបេះដូង និងទប់ស្កាត់ឥទ្ធិពលនៃអរម៉ូនអាដ្រេណាលីន (Adrenaline)
ក្រៅពីថ្នាំសម្រាប់ជំងឺលើសសម្ពាធឈាមដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ គ្រូពេទ្យរបស់អ្នកអាចនឹងណែនាំឱ្យប្រើប្រាស់ថ្នាំ អាស្ពីរីនជាប្រចាំថ្ងៃ ដើម្បីកាត់បន្ថយហានិភ័យនៃជំងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល ប៉ុន្តែវាជារឿងចាំបាច់បំផុតដែលត្រូវពិគ្រោះជាមួយគ្រូពេទ្យមុនពេលចាប់ផ្តើមប្រើប្រាស់ថ្នាំអាស្ពីរីននេះ។ ដោយសារថ្នាំបញ្ចុះសម្ពាធឈាមមួយចំនួនអាចជះឥទ្ធិពលដល់មុខងារតម្រងនោម គ្រូពេទ្យអាចនឹងណែនាំឱ្យធ្វើតេស្តឈាម និងទឹកនោមជាទៀងទាត់ ដើម្បីតាមដានមុខងារតម្រងនោម បន្ទាប់ពីចាប់ផ្តើមប្រើប្រាស់ថ្នាំទាំងនេះ។
ការវះកាត់ ឬចំណាត់ការវេជ្ជសាស្ត្រផ្សេងទៀត
- ការវះកាត់ពង្រីកសរសៃឈាមតាមស្បែកដោយប្រើបាឡុង (Percutaneous Transluminal Angioplasty – PTA)៖ ជានីតិវិធីមួយដែលត្រូវបានគេនិយមជ្រើសរើសជាងការវះកាត់បើក ដើម្បីព្យាបាលសរសៃឈាមអាកទែរដែលរួមតូច។ ជាទូទៅត្រូវធ្វើឡើងទន្ទឹមគ្នានឹងការថតឆ្លុះសរសៃឈាមដោយប្រើបំពង់កាទេទែរ។ ចំណាត់ការ PTA នេះ រួមមានការចាក់ថ្នាំពណ៌ទៅក្នុងសរសៃឈាមអាកទែរដើម្បីកំណត់រកទីតាំងដែលរួមតូច រួចហើយខ្សែលួសនាំផ្លូវនឹងត្រូវរុញទៅកាន់សរសៃឈាមដែលរងផលប៉ះពាល់ ហើយបំពង់កាទេទែរដែលមានភ្ជាប់បាឡុង នឹងត្រូវបញ្ចូលទៅដើម្បីពង្រីកផ្នែកដែលរួមតូចនោះដោយការបំប៉ោង។ ក្នុងករណីខ្លះ រឺស័រ ឬរ៉ឺស័រទប់សរសៃឈាម (Stent – បំពង់សំណាញ់លោហៈតូច) អាចនឹងត្រូវដាក់បញ្ចូលទៅក្នុងផ្នែកដែលខ្សោយនៃសរសៃឈាម ដើម្បីផ្តល់ការទប់ទ្រង់បន្ថែម និងការពារការធ្លាយធ្លាយដាច់សរសៃឈាម
- ការវះកាត់តភ្ជាប់ឬបង្កើតផ្លូវថ្មីនៃសរសៃឈាម (Surgical revascularization)៖ មិនសូវត្រូវបានណែនាំជាទូទៅនោះទេ ហើយជាធម្មតាត្រូវបានបម្រុងទុកសម្រាប់តែករណីដែលមានផលវិបាកកើតឡើង ឬនៅពេលដែលមិនអាចធ្វើចំណាត់ការ PTA បាន។ វិធីសាស្ត្រកាត់កាលនេះ រួមបញ្ចូលការជួសជុល ឬការផ្លាស់ប្តូរផ្នែកដែលរួមតូចនៃសរសៃឈាមអាកទែរតាមរយៈការវះកាត់។ បច្ចេកទេសវះកាត់ជាក់លាក់ដែលត្រូវយកមកប្រើប្រាស់ គឺអាស្រ័យទៅលើទីតាំងនៃសរសៃឈាមអាកទែរដែលរួមតូច និងកម្រិតនៃការខូចខាតដែលវាបានរងគ្រោះ
