Homepageជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទស្វយ័តខុសប្រក្រតី, ជំងឺសរសៃប្រសាទស្វយ័ត, Dysautonomia

ជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទស្វយ័តខុសប្រក្រតី, ជំងឺសរសៃប្រសាទស្វយ័ត, Dysautonomia

ធ្វើការណាត់ជួប
និយាយជាមួយគ្រូពេទ្យ
រោគសញ្ញា និងមូលហេតុ ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ និងការព្យាបាល Doctors & departments Care at Vejthani

ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទស្វយ័តខុសប្រក្រតី (Autonomic dysfunction) ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា ជំងឺសរសៃប្រសាទស្វយ័ត (Autonomic neuropathy) ឬ Dysautonomia កើតឡើងនៅពេលដែលសរសៃប្រសាទដែលគ្រប់គ្រងមុខងាររាងកាយដោយស្វ័យប្រវត្តិរងការខូចខាត។ ស្ថានភាពនេះអាចមានកម្រិតចាប់ពីស្រាលទៅធ្ងន់ធ្ងរ។

រាល់សញ្ញាដែលបញ្ជូនពីខួរក្បាលទៅកាន់សរីរាង្គផ្សេងៗ និងតំបន់ប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទស្វយ័តត្រូវបានរងផលប៉ះពាល់ដោយសារការខូចខាតសរសៃប្រសាទទាំងនោះ។ សម្ពាធឈាម ការរំលាយអាហារ ការគ្រប់គ្រងសីតុណ្ហភាពរាងកាយ មុខងារប្លោកនោម និងសូម្បីតែមុខងារផ្លូវភេទ សុទ្ធតែអាចរងផលប៉ះពាល់។

ជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទស្វយ័តខុសប្រក្រតី មាន ២ ប្រភេទចម្បង៖

  • ប្រភេទបឋម៖ ប្រភេទនេះកើតឡើងដោយខ្លួនឯង ដោយមិនមានមូលហេតុច្បាស់លាស់។ ប្រភេទនេះមិនសូវសំបូរជួបប្រទះឡើយ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងប្រភេទបន្ទាប់បន្សំ។
  • ប្រភេទបន្ទាប់បន្សំ៖ ប្រភេទនេះអាចបណ្តាលមកពី ឬបង្កឡើងដោយជំងឺផ្សេងៗមួយចំនួន។

មូលហេតុដែលជួបប្រទះញឹកញាប់បំផុតនៃ ជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទស្វយ័តខុសប្រក្រតី គឺជំងឺទឹកនោមផ្អែម។ ការឆ្លងមេរោគបាក់តេរី ឬវីរុស, ការប្រើប្រាស់ថ្នាំជាក់លាក់មួយចំនួន និងស្ថានភាពវេជ្ជសាស្ត្រដទៃទៀត ក៏អាចជាមូលហេតុបង្កផងដែរ។ ការព្យាបាល និងរោគសញ្ញាមានភាពខុសប្លែកគ្នា អាស្រ័យទៅលើសរសៃប្រសាទដែលរងរបួស។

រោគសញ្ញា

សញ្ញានិងរោគសញ្ញានៃ ជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទស្វយ័តខុសប្រក្រតី អាចប៉ះពាល់ដល់ប្រព័ន្ធរាងកាយជាច្រើន និងអាចមានលក្ខណៈខុសៗគ្នា អាស្រ័យលើសរសៃប្រសាទជាក់លាក់ដែលរងផលប៉ះពាល់។ រោគសញ្ញាទាំងនោះអាចរួមមាន៖

  • ការធ្លាក់ចុះសម្ពាធឈាមភ្លាមៗ ដែលបណ្តាលឱ្យវិលមុខ និងសន្លប់នៅពេលក្រោកឈរ
  • បញ្ហាពាក់ព័ន្ធនឹងសកម្មភាពផ្លូវចំពោះបុរស រួមមានបញ្ហានៃការបញ្ចេញទឹកកាម ឬមុខងារលិង្គមិនប្រក្រតី (ពិបាកក្នុងការធ្វើឱ្យលិង្គរឹង ឬរក្សាភាពរឹង)។ ចំពោះស្ត្រី រួមមានភាពស្ងួតនៃទ្វារមាស, ការថយចុះចំណង់ផ្លូវភេទ និងពិបាកក្នុងការឈានដល់ចំណុចកំពូល
  • ការមិនដឹងសញ្ញាជាតិស្ករក្នុងឈាមចុះទាប មិនអាចសម្គាល់ដឹងពីស្ថានភាពជាតិស្ករក្នុងឈាមចុះទាប ដោយសារតែមិនមានសញ្ញាព្រមាន ដូចជាការញ័រដៃជើងជាដើម
  • បញ្ហារំលាយអាហារ រួមមានអារម្មណ៍ថាឆ្អែតបន្ទាប់ពីញ៉ាំបានត្រឹមតែពីរបីម៉ាត់, ការបាត់បង់ចំណង់អាហារ, រាគ, ទល់លាមក, ហើមពោះ, ចង្អោរ, ក្អួត, ពិបាកលេប និងក្រហាយទ្រូង។ បញ្ហាទាំងអស់នេះបណ្តាលមកពីការប្រែប្រួលនៃមុខងាររំលាយអាហារ
  • បញ្ហាការបញ្ចេញញើសដូចជាការបញ្ចេញញើសច្រើនជ្រុល ឬតិចជ្រុល។ បញ្ហាទាំងនេះជះឥទ្ធិពលដល់សមត្ថភាពរបស់រាងកាយក្នុងការគ្រប់គ្រងសីតុណ្ហភាព
  • បញ្ហាប្រព័ន្ធតម្រងនោម រួមមានការបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងប្លោកនោម (នោមមិនជាប់), ពិបាកដឹងថាប្លោកនោមពេញ, ពិបាកចាប់ផ្តើមបត់ជើងតូច និងពិបាកក្នុងការបត់ជើងតូចឱ្យអស់ពីប្លោកនោម។ ការសល់ទឹកនោមក្នុងប្លោកនោម អាចបណ្តាលឱ្យមានការឆ្លងមេរោគក្នុងផ្លូវទឹកនោម
  • ការឆ្លើយតបយឺតនៃប្រស្រីភ្នែក ដែលធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ចក្ខុវិញ្ញាណពេលបើកបរនៅពេលយប់ និងធ្វើឱ្យមានការពិបាកក្នុងការសម្របខ្លួនពេលផ្លាស់ប្តូរពីកន្លែងភ្លឺទៅកន្លែងងងឹត
  • បញ្ហាចង្វាក់បេះដូង ការមិនអាចសម្របចង្វាក់បេះដូងទៅតាមកម្រិតសកម្មភាពរបស់អ្នក ដែលនាំឱ្យអ្នកមិនអាចហាត់ប្រាណបាន

ប្រសិនបើអ្នកមានសញ្ញា និងរោគសញ្ញាណាមួយនៃ ជំងឺសរសៃប្រសាទស្វយ័ត ជាពិសេសប្រសិនបើអ្នកមានជំងឺទឹកនោមផ្អែមដែលមិនបានគ្រប់គ្រងបានល្អ សូមស្វែងរកការពិគ្រោះជាមួយគ្រូពេទ្យជាបន្ទាន់។

អ្នកដែលមានជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី 2 ត្រូវបានណែនាំអោយធ្វើតេស្តជំងឺសរសៃប្រសាទស្វយ័តជារៀងរាល់ឆ្នាំ ដោយចាប់ផ្តើមភ្លាមៗនៅពេលដែលអ្នកត្រូវបានគេធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ។ គ្រូពេទ្យណែនាំឱ្យពិនិត្យជារៀងរាល់ឆ្នាំសម្រាប់អ្នកដែលមានជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី 1 ដោយចាប់ផ្តើមប្រាំឆ្នាំបន្ទាប់ពីការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ។

មូលហេតុ

ជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទស្វយ័តខុសប្រក្រតី គឺជាលទ្ធផលនៃបញ្ហាសុខភាពជាច្រើន។ វាក៏អាចវិវត្តជាផលវិបាកដែលកើតចេញពីស្ថានភាពវេជ្ជសាស្ត្រផ្សេងទៀត ដូចជាជំងឺមហារីកជាដើម។ មូលហេតុដែលជួបប្រទះញឹកញាប់បំផុតរួមមាន៖

  • ជំងឺទឹកនោមផ្អែម គឺជាមូលហេតុទូទៅបំផុត ជាពិសេសនៅពេលដែលជំងឺនេះមិនត្រូវបានគ្រប់គ្រងបានល្អ។ ជំងឺទឹកនោមផ្អែមមានសក្តានុពលក្នុងការបំផ្លាញសរសៃប្រសាទទាំងអស់នៃរាងកាយជាបន្តបន្ទាប់
  • ជំងឺអាមីឡូដូស៊ីស ជាការសន្សំសំចៃមិនប្រក្រតីនៃសារធាតុប្រូតេអ៊ីននៅក្នុងសរីរាង្គ ដែលប៉ះពាល់ដល់ប្រព័ន្ធប្រសាទ និងសរីរាង្គផ្សេងៗ
  • ជំងឺប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ ដែលក្នុងនោះប្រព័ន្ធការពាររាងកាយរបស់អ្នកវាយប្រហារ និងបំផ្លាញសរសៃប្រសាទខ្លួនឯង។ ឧទាហរណ៍រួមមាន៖ រោគសញ្ញា Sjogren, ជំងឺ Lupus (SLE), ជំងឺរលាកសន្លាក់រ៉ាំរ៉ៃ និងជំងឺសេលីអាក់ (Celiac disease)។ ជំងឺ Guillain-Barre ក៏ជាប្រភេទជំងឺប្រព័ន្ធភាពស៊ាំដែលវាយប្រហារយ៉ាងឆាប់រហ័ស និងអាចបំផ្លាញសរសៃប្រសាទស្វយ័តបាន
  • ជំងឺមហារីក និងថ្នាំព្យាបាល ការវាយប្រហារពីប្រព័ន្ធភាពស៊ាំដែលបង្កឡើងដោយមហារីកមួយចំនួន ក៏អាចបណ្តាលឱ្យមានជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទស្វយ័តខុសប្រក្រតី (Paraneoplastic syndrome) ផងដែរ។ លើសពីនេះ ថ្នាំជាក់លាក់មួយចំនួន ដូចជាថ្នាំដែលប្រើក្នុងការព្យាបាលដោយប្រើគីមី ក៏អាចជាមូលហេតុបង្កដែរ
  • ការឆ្លងមេរោគ បាក់តេរី និងវីរុសមួយចំនួន រួមទាំងមេរោគដែលបង្កឱ្យមានជំងឺ Botulism, ជំងឺ Lyme និងមេរោគអេដស៍ (HIV)
  • កត្តាតំណពូជ ជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទស្វយ័តខុសប្រក្រតី ក៏អាចបណ្តាលមកពីស្ថានភាពតំណពូជមួយចំនួនផងដែរ

កត្តាហានិភ័យ

មានកត្តាមួយចំនួនដែលអាចបង្កើនភាពងាយរងគ្រោះរបស់អ្នកចំពោះ ជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទស្វយ័តខុសប្រក្រតី៖

  • ជំងឺទឹកនោមផ្អែម៖ ជំងឺសរសៃប្រសាទស្វយ័ត និងការខូចខាតសរសៃប្រសាទផ្សេងទៀត ទំនងជាកើតឡើងខ្លាំងចំពោះអ្នកដែលមានជំងឺទឹកនោមផ្អែម ជាពិសេសប្រសិនបើវាមិនត្រូវបានគ្រប់គ្រងឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ ហានិភ័យធំបំផុតគឺនៅពេលដែលអ្នកមានការពិបាកក្នុងការរក្សាជាតិស្ករក្នុងឈាមឱ្យនៅថេរ
  • ជំងឺផ្សេងៗទៀត៖ ស្ថានភាពវេជ្ជសាស្ត្រមួយចំនួនដូចជា ជំងឺចុះខ្សោយក្រពេញទីរ៉ូអ៊ីត, ជំងឺ Porphyria និងជំងឺ Amyloidosis អាចបង្កើនហានិភ័យនៃ ជំងឺសរសៃប្រសាទស្វយ័ត។ ជំងឺមហារីកក៏ជាកត្តាមួយដែរ ដែលជាធម្មតាកើតឡើងដោយសារផលប៉ះពាល់នៃការព្យាបាល

ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ

ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ ជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទស្វយ័តខុសប្រក្រតី តម្រូវឱ្យមានវិធីសាស្ត្រគ្រប់ជ្រុងជ្រោយដែលរួមបញ្ចូលនូវវិធីសាស្ត្រ និងការធ្វើតេស្តជាច្រើន។ គ្រូពេទ្យពឹងផ្អែកលើដំណើរការនៃការកាត់ចេញនូវមូលហេតុដែលមិនពាក់ព័ន្ធ ដើម្បីស្វែងរកមូលហេតុពិតប្រាកដ។ ពួកគាត់ពិនិត្យលើលំនាំនៃរោគសញ្ញា ពេលវេលានៃការកើតឡើង និងភាពញឹកញាប់ ដើម្បីស្វែងរកទំនាក់ទំនងនៃជំងឺ។ សម្រាប់បុគ្គលដែលមានកត្តាហានិភ័យដូចជា ជំងឺទឹកនោមផ្អែម ឬអ្នកដែលកំពុងទទួលការព្យាបាលមហារីកដែលប៉ះពាល់ដល់សរសៃប្រសាទ ការពិនិត្យរាងកាយ និងការសាកសួរអំពីរោគសញ្ញាគឺជាជំហានដ៏សំខាន់ក្នុងដំណើរការរោគវិនិច្ឆ័យ។

គ្រូពេទ្យរបស់អ្នកអាចណែនាំឱ្យធ្វើតេស្តដូចខាងក្រោម ដើម្បីវាយតម្លៃមុខងារស្វយ័ត៖

  • ការធ្វើតេស្តមុខងារស្វយ័ត៖ តេស្តទាំងនេះតាមដានសម្ពាធឈាម និងចង្វាក់បេះដូងរបស់អ្នក ដើម្បីឆ្លើយតបទៅនឹងលំហាត់ប្រាណមួយចំនួនដូចជា វិធីសាស្ត្រ Valsalva (ការដកដង្ហើមវែងៗ រួចដកដង្ហើមចេញដោយបង្ខំ)
  • ការធ្វើតេស្តលើគ្រែផ្អៀង៖ ការធ្វើតេស្តនេះតាមដានសម្ពាធឈាម និងចង្វាក់បេះដូងពាក់ព័ន្ធនឹងការផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបថ និងទីតាំងរាងកាយ។ វាធ្វើត្រាប់តាមអារម្មណ៍នៃការក្រោកឈរពីការដេក។ អ្នកនឹងត្រូវដេកលើគ្រែរាបស្មើដែលត្រូវបានផ្អៀងដើម្បីលើករាងកាយផ្នែកខាងលើរបស់អ្នកឱ្យខ្ពស់។ ជាធម្មតា សរសៃឈាមនឹងរួមតូច ហើយចង្វាក់បេះដូងនឹងកើនឡើងដើម្បីប៉ះប៉ូវការធ្លាក់ចុះនៃសម្ពាធឈាម។ ប្រសិនបើអ្នកមានជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទស្វយ័តខុសប្រក្រតី ប្រតិកម្មនេះអាចនឹងមានភាពយឺតយ៉ាវ
  • ការពិនិត្យប្រព័ន្ធរំលាយអាហារ៖ តេស្តដែលពេញនិយមបំផុតសម្រាប់បញ្ហារំលាយអាហារ ដូចជាការយឺតយ៉ាវក្នុងការបញ្ចេញអាហារពីក្រពះ គឺការធ្វើតេស្ត Gastric-emptying (សម្រាប់ជំងឺ Gastroparesis)។ ការតេស្តនេះច្រើនតែធ្វើឡើងដោយគ្រូពេទ្យឯកទេសខាងប្រព័ន្ធរំលាយអាហារ
  • ការធ្វើតេស្ត Quantitative sudomotor axon reflex: វាស់ស្ទង់ការឆ្លើយតបនៃការរំញោចសរសៃប្រសាទដែលគ្រប់គ្រងក្រពេញញើស។ ចរន្តអគ្គិសនីខ្សោយបំផុតនឹងត្រូវបញ្ជូនតាមរយៈឧបករណ៍ដែលដាក់នៅលើជើង ដៃ និងកំភួនដៃរបស់អ្នក។ កុំព្យូទ័រនឹងវាយតម្លៃក្រពេញញើស និងការឆ្លើយតបរបស់សរសៃប្រសាទ
  • ការធ្វើតេស្ត Thermoregulatory sweat: ម្សៅម្យ៉ាងដែលផ្លាស់ប្តូរពណ៌នៅពេលត្រូវញើស នឹងត្រូវបានលាបលើរាងកាយរបស់អ្នក។ អ្នកនឹងត្រូវដេកក្នុងបន្ទប់ដែលសីតុណ្ហភាពកើនឡើងបន្តិចម្តងៗ រួចរូបភាពឌីជីថលនឹងកត់ត្រាលទ្ធផលនៃលំនាំញើសរបស់អ្នក
  • ការតេស្ត Urodynamic: ប្រើដើម្បីវាយតម្លៃមុខងារប្លោកនោម ប្រសិនបើអ្នកមានរោគសញ្ញាពាក់ព័ន្ធនឹងទឹកនោម
  • ការឆ្លុះអេកូ: គ្រូពេទ្យអាចណែនាំឱ្យឆ្លុះអេកូប្រព័ន្ធទឹកនោម ដើម្បីមើលរូបភាពនៃប្លោកនោម និងសរីរាង្គផ្លូវទឹកនោមផ្សេងទៀត ដោយប្រើរលកសំឡេងប្រេកង់ខ្ពស់

ការព្យាបាល

ទោះបីជាមិនទាន់មានវិធីព្យាបាល ជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទស្វយ័តខុសប្រក្រតី ឱ្យជាដាច់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែរោគសញ្ញាជាច្រើនអាចត្រូវបានគ្រប់គ្រងយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។ វិធីសាស្ត្រព្យាបាលមានភាពខុសប្លែកគ្នាខ្លាំង និងអាស្រ័យយ៉ាងខ្លាំងទៅលើមូលហេតុបង្កនៃជំងឺ។
ការព្យាបាលរួមមាន៖

  • ការព្យាបាលជំងឺមូលដ្ឋាន៖ គោលបំណងចម្បងគឺការគ្រប់គ្រងជំងឺដែលកំពុងបំផ្លាញសរសៃប្រសាទរបស់អ្នក។ ប្រសិនបើជំងឺទឹកនោមផ្អែមជាមូលហេតុ អ្នកត្រូវតាមដានជាតិស្ករក្នុងឈាមឱ្យបានម៉ត់ចត់បំផុត ដើម្បីទប់ស្កាត់កុំឱ្យការខូចខាតកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ។ ក្នុងករណីប្រហែលពាក់កណ្តាល មូលហេតុបង្កនៃជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទស្វយ័តខុសប្រក្រតីមិនត្រូវបានរកឃើញឡើយ
  • ការព្យាបាលរោគសញ្ញាជាក់លាក់៖ ការព្យាបាលនឹងត្រូវធ្វើឡើងទៅតាមផ្នែកនៃរាងកាយដែលរងការខូចខាតសរសៃប្រសាទខ្លាំងជាងគេ
  • ការព្យាបាលរោគសញ្ញារំលាយអាហារ៖
    • ការផ្លាស់ប្តូររបបអាហារ៖ អ្នកអាចត្រូវការជាតិទឹក និងជាតិសរសៃបន្ថែម។ ការប្រើប្រាស់អាហារបំប៉នដែលមានជាតិសរសៃដូចជា Citrucel ឬ Metamucil ក៏អាចជួយបានដែរ។ គួរបង្កើនការញ៉ាំជាតិសរសៃបន្តិចម្តងៗ ដើម្បីការពារការហើមពោះ និងឆ្អល់ពោះ
    • ថ្នាំជំនួយការបញ្ចេញអាហារពីក្រពះ៖ ថ្នាំ Metoclopramide (Reglan) ជួយបង្កើនការកន្ត្រាក់នៃបំពង់រំលាយអាហារ ដើម្បីជួយឱ្យក្រពះបញ្ចេញអាហារបានលឿនជាងមុន។ មិនគួរប្រើថ្នាំនេះលើសពី ១២ សប្តាហ៍ឡើយ ព្រោះវាអាចធ្វើឱ្យអ្នកងងុយដេក
    • ថ្នាំសម្រាប់បញ្ហាទល់លាមក និងរាគ៖ ថ្នាំបន្ទន់លាមកអាចប្រើសម្រាប់ព្យាបាលការទល់លាមក។ ចំពោះអាការរាគ ថ្នាំផ្សះ អាចជួយបានប្រសិនបើមានការលូតលាស់បាក់តេរីខ្លាំងជ្រុលក្នុងពោះវៀន
  • ការព្យាបាលរោគសញ្ញាប្រព័ន្ធទឹកនោម៖
    • ការបង្វឹកប្លោកនោម៖ អ្នកអាចរៀបចំកាលវិភាគសម្រាប់ផឹកទឹក និងការបត់ជើងតូច ដើម្បីបង្កើនសមត្ថភាពប្លោកនោម និងបង្វឹកវាឱ្យបញ្ចេញទឹកនោមឱ្យអស់តាមពេលវេលាសមស្រប
    • ថ្នាំសម្រាប់រោគសញ្ញាប្លោកនោម៖ គ្រូពេទ្យអាចចេញវេជ្ជបញ្ជាថ្នាំដើម្បីកាត់បន្ថយបញ្ហាប្លោកនោមដែលធ្វើការខ្លាំងជ្រុល ឬថ្នាំដែលជួយដល់ការបញ្ចេញទឹកនោមឱ្យអស់
  • ការដាក់សុងនោម៖ ការប្រើប្រាស់ទុយោ Catheter ស៊កតាមបង្ហួរនោម ដើម្បីបង្ហូរទឹកនោមចេញពីប្លោកនោម
  • ការព្យាបាលបញ្ហាផ្លូវភេទចំពោះបុរស គ្រូពេទ្យអាចណែនាំវិធីសាស្ត្រដូចខាងក្រោម៖
    • ថ្នាំជំនួយការឡើងរឹង៖ ថ្នាំដូចជា Sildenafil (Viagra), Vardenafil, Tadalafil (Cialis) និង Avanafil (Stendra) អាចជួយឱ្យលិង្គឡើងរឹង និងរក្សាភាពរឹងបានយូរ
      ការប្រុងប្រយ័ត្ន៖ ត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ប្រសិនបើអ្នកមានប្រវត្តិលើសឈាម, ជំងឺបេះដូង, ចង្វាក់បេះដូងមិនទៀងទាត់ ឬដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល។ ហាមប្រើ ថ្នាំទាំងនេះប្រសិនបើអ្នកកំពុងប្រើថ្នាំដែលមានជាតិ Nitrate។ ប្រសិនបើលិង្គឡើងរឹងលើសពី ៤ ម៉ោង ត្រូវស្វែងរកជំនួយវេជ្ជសាស្ត្រជាបន្ទាន់
    • ឧបករណ៍បូមខ្យល់៖ ឧបករណ៍នេះប្រើស្នប់ដៃដើម្បីទាញឈាមឱ្យហូរចូលទៅក្នុងលិង្គ។ ការប្រើរង្វង់រឹតនឹងជួយរក្សាឈាមឱ្យនៅដដែល ដែលអាចឱ្យលិង្គរឹងបានរហូតដល់ ៣០ នាទី
  • ការព្យាបាលបញ្ហាផ្លូវភេទចំពោះស្ត្រី
    • ថ្នាំរំអិលទ្វារមាស៖ ប្រើដើម្បីកាត់បន្ថយភាពស្ងួត និងបង្កើនភាពស្រណុកសុខស្រួលពេលរួមភេទ។ មានថ្នាំមួយចំនួនដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យប្រើសម្រាប់ស្ត្រីដែលមិនទាន់អស់រដូវ ដែលមានការថយចុះចំណង់ផ្លូវភេទខ្លាំង
  • ការព្យាបាលចង្វាក់បេះដូង និងសម្ពាធឈាម៖ ជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទស្វយ័តខុសប្រក្រតី អាចបណ្តាលឱ្យមានបញ្ហាសម្ពាធឈាម និងចង្វាក់បេះដូង៖
    • របបអាហារដែលមានជាតិអំបិល និងជាតិទឹកខ្ពស់៖ អាចជួយរក្សាសម្ពាធឈាមឱ្យនៅថេរនៅពេលអ្នកក្រោកឈរ។ ទោះជាយ៉ាងណា វាក៏អាចបណ្តាលឱ្យលើសឈាម ឬហើមជើង និងប្រអប់ជើងផងដែរ ដូច្នេះគ្រូពេទ្យណែនាំវិធីនេះតែក្នុងករណីធ្ងន់ធ្ងរប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកជំងឺខ្សោយបេះដូង មិនគួរ ប្រើវិធីនេះឡើយ
    • សម្លៀកបំពាក់រឹតបន្តឹង៖ ការពាក់ស្រោមជើងរឹតបន្តឹងដល់ភ្លៅ ឬការរុំបង់រឹតចង្កេះ អាចជួយបង្កើនលំហូរឈាម
    • ថ្នាំសម្រាប់សម្ពាធឈាម៖ គ្រូពេទ្យអាចចេញវេជ្ជបញ្ជាថ្នាំ Fludrocortisone ដើម្បីជួយរាងកាយរក្សាជាតិអំបិល និងបង្កើនសម្ពាធឈាម។ ថ្នាំផ្សេងទៀតដូចជា Droxidopa (Northera) និង Midodrine ក៏ជួយដំឡើងសម្ពាធឈាមដែរ ប៉ុន្តែវាអាចធ្វើឱ្យសម្ពាធឈាមឡើងខ្ពស់ពេកនៅពេលអ្នកដេក។ ថ្នាំ Pyridostigmine (Mestinon) ជួយរក្សាសម្ពាធឈាមឱ្យនៅថេរនៅពេលក្រោកឈរ
    • ថ្នាំគ្រប់គ្រងចង្វាក់បេះដូង៖ ក្រុមថ្នាំ Beta blockers អាចជួយគ្រប់គ្រងចង្វាក់បេះដូង ប្រសិនបើវាលោតញាប់ពេកនៅពេលអ្នកធ្វើសកម្មភាពរាងកាយ
  • ការព្យាបាលការបញ្ចេញញើស
    • ប្រសិនបើអ្នកបញ្ចេញញើសច្រើនជ្រុល គ្រូពេទ្យអាចណែនាំថ្នាំ Glycopyrrolate (Cuvposa, Robinul) ដើម្បីកាត់បន្ថយការបញ្ចេញញើស
    • ការប្រុងប្រយ័ត្ន៖ ដោយសារថ្នាំនេះកាត់បន្ថយការបញ្ចេញញើស វាអាចបង្កើនហានិភ័យនៃជំងឺដែលបង្កឡើងដោយកម្តៅ ដូចជាការគាំងបេះដូងដោយសារកម្តៅ (Heatstroke) ជាដើម

Doctors who treat this condition

ស្វែងរកជំងឺ និង រោគសញ្ញា ជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទស្វយ័តខុសប្រក្រតី, ជំងឺសរសៃប្រសាទស្វយ័ត, Dysautonomia