ជំងឺរលាកទងសួត

ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ

ដំណើរការនៃការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យជំងឺរលាកទងសួត ជាធម្មតាចាប់ផ្តើមដោយការសាកសួរអំពីរយៈពេលដែលកុមារបានធ្លាក់ខ្លួនឈឺ ការមានអាការគ្រុនក្តៅ និងលទ្ធភាពនៃការប៉ះពាល់ជាមួយអ្នកជំងឺផ្សេងទៀត។ បន្ទាប់មក គ្រូពេទ្យនឹងសង្កេតមើលរោគសញ្ញារបស់កុមារយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ និងធ្វើការពិនិត្យសួតឱ្យបានហ្មត់ចត់។

ជាទូទៅ សួតត្រូវបានវាយតម្លៃដោយប្រើបំពង់ស្តាប់ Stethoscope ក្នុងអំឡុងពេលពិនិត្យ។ ដើម្បីវាស់កម្រិតអុកស៊ីសែនក្នុងឈាមរបស់កុមារ ឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិកដែលមិនបង្កការឈឺចាប់ម្យ៉ាងហៅថា Pulse oximeter អាចនឹងត្រូវដាក់នៅលើចុងម្រាមដៃ ឬចុងម្រាមជើង។ ការធ្វើតេស្តរោគវិនិច្ឆ័យបន្ថែមទៀត ជាធម្មតាត្រូវបានបម្រុងទុកសម្រាប់ស្ថានភាពដែលមានហានិភ័យនៃជំងឺរលាកទងសួតកម្រិតធ្ងន់ រោគសញ្ញាកាន់តែអាក្រក់ទៅៗ ឬប្រសិនបើគ្រូពេទ្យសង្ស័យថាមានស្ថានភាពជំងឺផ្សេងទៀត។

លើសពីនេះ គ្រូពេទ្យអាចនឹងវាយតម្លៃរកសញ្ញានៃការខ្សោះជាតិទឹក ជាពិសេសប្រសិនបើកុមារបង្ហាញអាការមិនព្រមញ៉ាំទឹក ឬអាហារ ឬមានអាការក្អួត។ រោគសញ្ញានៃការខ្សោះជាតិទឹកអាចរួមមាន ស្ងួតមាត់ និងស្បែក អស់កម្លាំងខ្លាំង និងការនោមតិចតួច ឬមិននោមទាល់តែសោះ។

ការធ្វើតេស្តបន្ថែមដើម្បីវាយតម្លៃជំងឺរលាកទងសួតអាចរួមមាន៖

• ការថតកាំរស្មីអ៊ិចទ្រូង៖ វត្តមាននៃជំងឺរលាកសួត អាចត្រូវបានច្រានចោលតាមរយៈការថតកាំរស្មីអ៊ិចទ្រូង។
• ការស្វែងរកវីរុស៖ នេះត្រូវបានធ្វើឡើងដោយការបញ្ចូលសំឡីត្បាលតូចមួយចូលទៅក្នុងច្រមុះថ្នមៗ។ សំណាកសំបោរនឹងត្រូវបានយកទៅធ្វើតេស្ត ដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណវីរុសដែលបង្កឱ្យមានស្ថានភាពនេះ។
• ការធ្វើតេស្តឈាម៖ អាចរកឃើញកម្រិតអុកស៊ីសែនទាបនៅក្នុងចរន្តឈាមរបស់កុមារ។ វាក៏អាចពិនិត្យមើលថាតើមានការកើនឡើងនៃគ្រាប់ឈាមសដែរឬទេ ដែលជាធម្មតាបង្ហាញថារាងកាយកំពុងប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងការឆ្លងមេរោគ។

ការព្យាបាល

ជាធម្មតា ជំងឺរលាកទងសួតមិនតម្រូវឱ្យមានការព្យាបាលដោយប្រើថ្នាំពិសេសនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការផ្តល់ជាតិទឹកឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ដល់កុមារគឺជាការណែនាំដ៏សំខាន់។ ដំណាក់កាលដែលពិបាក និងមិនស្រណុកបំផុតនៃជំងឺរលាកទងសួតអាចមានរយៈពេលពី ៧ ទៅ ១០ ថ្ងៃ ដោយក្នុងនោះថ្ងៃទី ៣ ដល់ថ្ងៃទី ៥ ជាញឹកញាប់គឺជាពេលវេលាដែលពិបាកបំផុត។ វាជារឿងចាំបាច់បំផុតដែលត្រូវតាមដានមើលបញ្ហាដកដង្ហើមដែលកានតែធ្ងន់ធ្ងរទៅៗ។

ថ្នាំផ្សះ គឺគ្មានប្រសិទ្ធភាពប្រឆាំងនឹងការឆ្លងមេរោគវីរុសនេះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការឆ្លងមេរោគបាក់តេរី ដូចជាជំងឺរលាកសួត ឬការឆ្លងមេរោគត្រចៀក អាចកើតឡើងទន្ទឹមនឹងជំងឺរលាកទងសួត។ ក្នុងករណីនេះ គ្រូពេទ្យកុមារអាចនឹងចេញវេជ្ជបញ្ជាឱ្យប្រើថ្នាំផ្សះដើម្បីព្យាបាលជំងឺដែលបង្កដោយបាក់តេរីទាំងនោះ។

កុមារភាគច្រើនដែលមានជំងឺរលាកទងសួត អាចត្រូវបានព្យាបាលនៅផ្ទះតាមរយៈវិធីសាស្ត្រថែទាំឱ្យមានភាពស្រណុកក្នុងខ្លួន។ ដើម្បីធ្វើឱ្យស្លេស្មរាវ គេអាចប្រើថ្នាំបន្តក់ច្រមុះទឹកប្រៃ តាមការណែនាំរបស់គ្រូពេទ្យ ឬឱសថការី។ ប្រសិនបើទារកមានអាយុ ៦ ខែ ឬតិចជាងនេះ គេអាចប្រើឧបករណ៍បូមសម្អាតច្រមុះ ដើម្បីយកស្លេស្មចេញពីច្រមុះ។ ចំពោះអាការគ្រុនក្តៅ កុមារអាចប្រើថ្នាំ Acetaminophen (ប៉ារ៉ាសេតាមុល) ក្នុងកម្រិតដែលសមស្របទៅតាមអាយុ។ ដោយសារកុមារអាចនឹងមិនសូវឃ្លានអាហារ ការផ្តល់អាហារ ឬវត្ថុរាវក្នុងបរិមាណតិចៗម្តងៗ ប៉ុន្តែឱ្យបានញឹកញាប់ អាចមានប្រយោជន៍ច្រើន។

ក្នុងករណីធ្ងន់ធ្ងរ គ្រូពេទ្យអាចផ្តល់ថ្នាំ Albuterol តាមរយៈម៉ាស៊ីនបាញ់ថ្នាំ ដើម្បីសាកល្បងមើលថា តើវាជួយគ្រប់គ្រងស្ថានភាពជំងឺបានដែរឬទេ។ ក្នុងអំឡុងពេលព្យាបាលនេះ ម៉ាស៊ីននឹងបាញ់ថ្នាំជាផ្សែងអ័ព្ទស្តើងៗចូលទៅក្នុងសួតរបស់កុមារ។

មិនមានភស្តុតាងច្បាស់លាស់ណាមួយដែលគាំទ្រដល់ប្រសិទ្ធភាពនៃថ្នាំប្រភេទ Corticosteroid លេប និងការទះខ្នង (Chest physiotherapy) សម្រាប់ព្យាបាលជំងឺរលាកទងសួតនោះទេ។ ហេតុដូច្នេះហើយ វិធីសាស្ត្រទាំងនេះមិនត្រូវបានណែនាំសម្រាប់ការគ្រប់គ្រងជំងឺនេះឡើយ។

ការថែទាំនៅមន្ទីរពេទ្យ

ការសម្រាកនៅមន្ទីរពេទ្យអាចនឹងចាំបាច់សម្រាប់កុមារមួយចំនួនតូច ដែលត្រូវការការព្យាបាលដោយអុកស៊ីសែន ឬការផ្តល់សេរ៉ូមតាមសរសៃឈាម។ ដើម្បីធានាឱ្យមានកម្រិតអុកស៊ីសែនគ្រប់គ្រាន់ក្នុងឈាម កុមារអាចនឹងត្រូវពាក់ម៉ាសអុកស៊ីសែន។ ដើម្បីការពារការខ្សោះជាតិទឹក ជាតិទឹកអាចនឹងត្រូវផ្តល់តាមរយៈសរសៃឈាម ដើម្បីរក្សាជាតិទឹកក្នុងខ្លួនកុមារឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់។ ក្នុងករណីធ្ងន់ធ្ងរបំផុតនៃជំងឺរលាកទងសួត គ្រូពេទ្យអាចណែនាំឱ្យប្រើបំពង់បញ្ចូលទៅក្នុងបំពង់ខ្យល់ ដើម្បីជួយដល់ការដកដង្ហើម។

ទោះបីជាជំងឺរលាកទងសួតជាទូទៅជាជំងឺដែលអាចព្យាបាលបានក៏ដោយ ប៉ុន្តែក្នុងករណីកម្រ វាអាចនាំឱ្យមានការដកដង្ហើមលែងរួចនិងអាចបណ្តាលឱ្យបាត់បង់ជីវិតបាន។

Doctors who treat this condition