ជំងឺរលាកទ្វារមាសដោយសារបាក់តេរី

ទិដ្ឋភាពទូទៅ

ជំងឺរលាកទ្វារមាសដោយសារបាក់តេរី (Bacterial vaginosis – BV) គឺជាស្ថានភាពមួយដែលអាចបណ្តាលឱ្យមានភាពមិនស្រណុកសុខស្រួល និងការឈឺចាប់ក្នុងទ្វារមាស។ វាកើតឡើងនៅពេលដែលតុល្យភាពធម្មជាតិនៃបាក់តេរីក្នុងទ្វារមាសត្រូវបានរំខាន។ ជាធម្មតា កម្រិតបាក់តេរីដែលមានតុល្យភាពជួយរក្សាសុខភាពទ្វារមាស ប៉ុន្តែការលូតលាស់ខ្លាំងជ្រុលនៃបាក់តេរីមួយចំនួនអាចនាំឱ្យកើតជំងឺ BV នេះ។ រោគសញ្ញាទូទៅមួយនៃ BV គឺការមានក្លិន “ឆ្អាបត្រី” នៅក្នុងធ្លាក់ស។ បុគ្គលមួយចំនួនក៏អាចមានអាការរមាស់ទ្វារមាស ខណៈពេលដែលអ្នកខ្លះទៀតប្រហែលជាមិនមានរោគសញ្ញាអ្វីទាល់តែសោះ។

BV អាចកើតឡើងគ្រប់វ័យ ប៉ុន្តែជួបប្រទះញឹកញាប់បំផុតក្នុងវ័យបន្តពូជ។ លើសពីនេះ BV គឺសំបូរក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានសកម្មភាពផ្លូវភេទ ទោះបីជាមូលហេតុនៃទំនាក់ទំនងនេះមិនទាន់ត្រូវបានយល់ច្បាស់ទាំងស្រុងក៏ដោយ។ ការរួមភេទដោយមិនបានការពារ និងការលាងសម្អាតខាងក្នុងទ្វារមាស ត្រូវបានគេដឹងថាជួយបង្កើនហានិភ័យនៃការវិវត្តទៅជាជំងឺ BV។

រោគសញ្ញា

ជាញឹកញាប់ ជំងឺរលាកទ្វារមាសដោយសារបាក់តេរីមិនបង្ហាញរោគសញ្ញាចំពោះបុគ្គលជាច្រើនឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលរោគសញ្ញាលេចឡើង សញ្ញាសម្គាល់ទូទៅរួមមាន៖

• ការធ្លាក់សស្តើងៗ ដែលអាចមានពណ៌ប្រផេះ ពណ៌សល្អក់ ឬពណ៌បៃតង
• មានក្លិនទ្វារមាសមិនល្អ ដែលជារឿយៗត្រូវបានគេពិពណ៌នាថា “ឆ្អាបដូចត្រី”
• ការរមាស់ទ្វារមាស ឬការរលាក
• អារម្មណ៍ក្រហាយនៅពេលបត់ជើងតូច

ប្រសិនបើអ្នកកំពុងជួបប្រទះក្លិនមិនធម្មតា និងភាពមិនស្រណុកសុខស្រួលក្នុងការធ្លាក់ស វាជារឿងសំខាន់ដែលត្រូវណាត់ជួបជាមួយគ្រូពេទ្យជំនាញ។ ពួកគាត់អាចវាយតម្លៃរោគសញ្ញារបស់អ្នក និងកំណត់មូលហេតុបង្ក។ នេះជារឿងសំខាន់បំផុត ប្រសិនបើអ្នកធ្លាប់មានការឆ្លងមេរោគទ្វារមាសពីមុន ប៉ុន្តែកត់សម្គាល់ឃើញភាពខុសគ្នានៅក្នុងការធ្លាក់សបច្ចុប្បន្ន។ លើសពីនេះ ប្រសិនបើអ្នកទើបតែមានសកម្មភាពផ្លូវភេទជាមួយដៃគូថ្មី ឬដៃគូច្រើន គឺចាំបាច់ត្រូវស្វែងរកការពិនិត្យ ព្រោះរោគសញ្ញានៃជំងឺឆ្លងតាមផ្លូវភេទ ជួនកាលអាចស្រដៀងគ្នាទៅនឹងជំងឺរលាកទ្វារមាសដោយសារបាក់តេរី។

មូលហេតុ

ជំងឺរលាកទ្វារមាសដោយសារបាក់តេរី (BV) អាចមិនបង្ហាញរោគសញ្ញារហូតដល់ ៨៤% នៃបុគ្គលដែលកើតជំងឺនេះ។ មូលហេតុចម្បងគឺការប្រែប្រួលនៃប្រភេទបាក់តេរីក្នុងទ្វារមាស។ វាជារឿងចាំបាច់ដែលត្រូវស្វែងរកការពិនិត្យពីគ្រូពេទ្យ ដើម្បីបែងចែក BV ពីការឆ្លងមេរោគទ្វារមាសផ្សេងៗទៀត ព្រោះរោគសញ្ញាអាចមានលក្ខណៈប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។

កត្តាហានិភ័យ

ជំងឺរលាកទ្វារមាសដោយសារបាក់តេរី ជាធម្មតាប៉ះពាល់ដល់បុគ្គលដែលមានសកម្មភាពផ្លូវភេទ និងកម្រកើតមានចំពោះអ្នកដែលមិនធ្លាប់រួមភេទ។ កត្តាដែលអាចបង្កើនហានិភ័យរួមមាន៖

• អាយុ៖ ស្ថានភាពនេះសំបូរកើតមានចំពោះស្ត្រីដែលមានអាយុពី ១៥ ដល់ ៤៤ ឆ្នាំ។
• មានដៃគូរួមភេទច្រើន ឬដៃគូថ្មី៖ គេសង្កេតឃើញថា BV កើតឡើងញឹកញាប់ចំពោះអ្នកដែលមានដៃគូថ្មី ឬដៃគូច្រើន។ វាក៏សំបូរផងដែរក្នុងចំណោមដៃគូរួមភេទដែលជាស្ត្រីដូចគ្នា។
• ការលាងសម្អាតខាងក្នុងទ្វារមាស៖ មិនមានការចាំបាច់ក្នុងការលាងសម្អាតខាងក្នុងទ្វារមាសដោយទឹក ឬសារធាតុផ្សេងៗឡើយ ព្រោះទ្វារមាសមានសមត្ថភាពសម្អាតខ្លួនឯង។ ការធ្វើបែបនេះអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ ដោយសារវាទៅបំផ្លាញតុល្យភាពបាក់តេរីល្អក្នុងទ្វារមាស ដែលនាំឱ្យបាក់តេរីអាក្រក់កើនឡើងខ្លាំង និងបង្កជាជំងឺ BV។
• កង្វះបាក់តេរី Lactobacilli៖ ការផលិតបាក់តេរី Lactobacilli (បាក់តេរីល្អ) មិនបានគ្រប់គ្រាន់ក្នុងទ្វារមាស បង្កើនលទ្ធភាពនៃការវិវត្តទៅជាជំងឺរលាកទ្វារមាសដោយសារបាក់តេរី។