បញ្ហាលិង្គមិនឡើងរឹង

ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ

ដោយសារបញ្ហាលិង្គមិនឡើងរឹង (ED) អាចមានមូលហេតុបង្កច្រើនយ៉ាង គ្រូពេទ្យអាចនឹងធ្វើតេស្តមួយចំនួនដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណជំងឺ និងស្វែងរកមូលហេតុពិតប្រាកដ។ ការព្យាបាលដែលមានប្រសិទ្ធភាព គឺអាចធ្វើទៅបានលុះត្រាតែមូលហេតុបង្កត្រូវបានរកឃើញ។

ក្នុងករណីជាច្រើន គ្រូពេទ្យអាចធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ និងណែនាំវិធីសាស្ត្រព្យាបាលបាន តាមរយៈការពិនិត្យរាងកាយ និងការសាកសួរពីប្រវត្តិវេជ្ជសាស្ត្ររបស់អ្នកជំងឺ។

ការតេស្តដើម្បីស្វែងរកបញ្ហាមូលដ្ឋានអាចរួមមាន៖

• ការពិនិត្យរាងកាយ៖ រួមមានការពិនិត្យយ៉ាងហ្មត់ចត់លើលិង្គ និងពងស្វាស ក៏ដូចជាការធ្វើតេស្តភាពរហ័សនៃប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទ
• ការពិនិត្យផ្លូវចិត្ត៖ ដើម្បីពិនិត្យរកមើលជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត ឬកត្តាផ្លូវចិត្តផ្សេងទៀតដែលបណ្តាលឱ្យមានបញ្ហាលិង្គមិនឡើងរឹង គ្រូពេទ្យអាចនឹងសួរនូវសំណួរវាយតម្លៃមួយចំនួន
• ការពិនិត្យឈាម៖ សំណាកឈាមរបស់អ្នកនឹងត្រូវបញ្ជូនទៅមន្ទីរពិសោធន៍ ដើម្បីស្វែងរកសញ្ញានៃជំងឺបេះដូង ជំងឺទឹកនោមផ្អែម កម្រិតអរម៉ូនតេស្តូស្តេរ៉ូនទាប និងស្ថានភាពសុខភាពផ្សេងៗទៀត
• ការពិនិត្យទឹកនោម៖ ការវិភាគទឹកនោមអាចឱ្យយើងដឹងពីព័ត៌មានជាច្រើន ដូចជាកម្រិតប្រូតេអ៊ីន ជាតិស្ករ និងកម្រិតអរម៉ូនតេស្តូស្តេរ៉ូន។ កម្រិតមិនធម្មតានៃសារធាតុទាំងនេះ អាចបញ្ជាក់ពីការខ្វះអរម៉ូនតេស្តូស្តេរ៉ូន ជំងឺទឹកនោមផ្អែម ជំងឺតម្រងនោម ឬលក្ខខណ្ឌផ្សេងទៀតដែលបង្កឱ្យកើត ED
• ការថតអេកូ៖ វាគឺជាការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍បញ្ជូនរលកសំឡេង នៅលើសរសៃឈាមដែលផ្គត់ផ្គង់លិង្គ។ វាបង្កើតជារូបភាពវីដេអូដែលអនុញ្ញាតឱ្យគ្រូពេទ្យកំណត់ថាតើអ្នកជំងឺមានបញ្ហាលំហូរឈាមដែរឬទេ។ ការថតអេកូក៏ត្រូវបានប្រើដើម្បីវាយតម្លៃការលេចធ្លាយសរសៃវ៉ែន ជំងឺស្ទះសរសៃឈាម ឬជាលិកាស្លាកស្នាម។ ការតេស្តនេះធ្វើឡើងទាំងពេលលិង្គទន់ និងពេលលិង្គឡើងរឹង (ដែលជារឿយៗត្រូវបានរំញោចដោយការចាក់ថ្នាំជំនួយ)
• ការធ្វើតេស្ត Bulbocavernous reflex៖ ការពិនិត្យនេះវាស់ស្ទង់ការឆ្លើយតបនៃសរសៃប្រសាទលិង្គ។ គ្រូពេទ្យនឹងច្របាច់ក្បាលលិង្គ ដែលតាមបច្ចេកទេស វានឹងធ្វើឱ្យសាច់ដុំទ្វារធំកន្ត្រាក់ភ្លាមៗ។ ប្រសិនបើមានការយឺតយ៉ាវក្នុងការឆ្លើយតប វាបង្ហាញថាមានបញ្ហាមុខងារសរសៃប្រសាទ
• ការតាមដានការឡើងរឹងនៃលិង្គពេលយប់ (Nocturnal penile tumescence – NPT)៖ ការពិនិត្យនេះវាយតម្លៃការឡើងរឹងនៃលិង្គរបស់បុរសនៅពេលកំពុងគេង លក់។ ជាធម្មតា បុរសតែងតែមានការឡើងរឹងនៃលិង្គពី ៥ ទៅ ៦ ដងក្នុងពេលគេង។ ការខកខានមិនមានការឡើងរឹងនេះ អាចបណ្តាលមកពីបញ្ហាមុខងារសរសៃប្រសាទ ឬលំហូរឈាមទៅកាន់លិង្គ

បច្ចេកទេស Snap gauge៖ ប្រើខ្សែប្លាស្ទិកបីប្រភេទដែលមានកម្លាំងខុសគ្នា រុំជុំវិញលិង្គ។ ការវាយតម្លៃអាស្រ័យលើថា តើខ្សែមួយណាដែលដាច់

បច្ចេកទេស Strain gauge៖ ប្រើខ្សែយឺតរុំជុំវិញក្បាល និងគល់លិង្គ ដើម្បីវាស់ស្ទង់ការប្រែប្រួលនៃទំហំលិង្គនៅពេលយប់

• Penile biothesiometry៖ ការតេស្តនេះប្រើរំញ័រអេឡិចត្រូម៉ាញេទិកដើម្បីវាយតម្លៃមុខងារ និងភាពរហ័សនៃសរសៃប្រសាទ។ ការថយចុះនៃភាពរហ័សចំពោះរំញ័រទាំងនេះ អាចជាសញ្ញានៃការខូចខាតសរសៃប្រសាទ
• ការចាក់ថ្នាំពង្រីកសរសៃឈាម៖ ជាការចាក់សូលុយស្យុងជាក់លាក់ដើម្បីឱ្យលិង្គឡើងរឹង ដោយធ្វើឱ្យសរសៃឈាមរីកធំ និងអនុញ្ញាតឱ្យឈាមហូរចូលទៅក្នុងលិង្គ
• Dynamic infusion cavernosometry៖ ប្រើសម្រាប់បុរសដែលមានបញ្ហាលេចធ្លាយសរសៃវ៉ែន។ គ្រូពេទ្យនឹងបញ្ចូលបរិមាណវត្ថុរាវក្នុងកម្រិតកំណត់មួយទៅក្នុងលិង្គ ដើម្បីគណនាអត្រាលំហូរវត្ថុរាវដែលចាំបាច់សម្រាប់ធ្វើឱ្យលិង្គឡើងរឹង
• Cavernosography៖ ការពិនិត្យនេះរួមបញ្ចូលការចាក់ថ្នាំពណ៌ទៅក្នុងលិង្គ និងប្រើប្រាស់ជាមួយវិធីសាស្ត្រខាងលើ។ ការលេចធ្លាយសរសៃវ៉ែននឹងត្រូវបានមើលឃើញតាមរយៈការថតកាំរស្មីអ៊ិច
• Arteriography៖ ការតេស្តនេះធ្វើឡើងចំពោះអ្នកដែលត្រូវទទួលការវះកាត់តភ្ជាប់សរសៃឈាមឡើងវិញ។ ថ្នាំពណ៌នឹងត្រូវបានចាក់ចូលទៅក្នុងសរសៃឈាមអាទែដែលសង្ស័យថាមានការខូចខាត ដើម្បីថតកាំរស្មីអ៊ិចមើលឱ្យបានច្បាស់

ការព្យាបាល

គោលបំណងចម្បងរបស់គ្រូពេទ្យ គឺធានាថាអ្នកជំងឺទទួលបានការថែទាំត្រឹមត្រូវចំពោះស្ថានភាពវេជ្ជសាស្ត្រណាមួយ ដែលអាចរួមចំណែក ឬធ្វើឱ្យបញ្ហាលិង្គមិនឡើងរឹងកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ។

អាស្រ័យលើមូលហេតុបង្ក កម្រិតធ្ងន់ស្រាល និងស្ថានភាពនៃជំងឺ អ្នកជំងឺអាចមានជម្រើសនៃការព្យាបាលជាច្រើន។ គ្រូពេទ្យនឹងពិចារណាលើចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់អ្នកជំងឺ និងពន្យល់អំពីហានិភ័យ ក៏ដូចជាអត្ថប្រយោជន៍នៃការព្យាបាលនីមួយៗ។ ជម្រើសនៃការព្យាបាលក៏អាចត្រូវបានកំណត់ដោយចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់ដៃគូអ្នកជំងឺផងដែរ។

• ថ្នាំលេប: ចំពោះបុរសជាច្រើន ថ្នាំលេបគឺជាការព្យាបាលដែលមានប្រសិទ្ធភាព។ ថ្នាំទាំងនោះរួមមាន៖ Sildenafil (Viagra), Tadalafil (Cialis), Vardenafil (Levitra) និង Avanafil (Stendra)។

ជាធម្មតា រាងកាយផលិតសារធាតុម្យ៉ាងហៅថា នីទ្រីកអុកស៊ីត (Nitric oxide) ដើម្បីធ្វើឱ្យសាច់ដុំលិង្គសម្រាក។ ថ្នាំទាំងបួនប្រភេទខាងលើ ជួយបង្កើនប្រសិទ្ធភាពនៃសារធាតុនេះ ដែលនាំឱ្យលំហូរឈាមកើនឡើង ហើយអ្នកជំងឺអាចឆ្លើយតបនឹងការរំញោចផ្លូវភេទដោយការឡើងរឹងនៃលិង្គ

ចំណុចគួរកត់សម្គាល់ ការលេបថ្នាំទាំងនេះ មិនមែនមានន័យថាលិង្គនឹងឡើងរឹងភ្លាមៗដោយស្វ័យប្រវត្តិនោះទេ។ ការរំញោចផ្លូវភេទនៅតែជាកត្តាចាំបាច់ដើម្បីបញ្ចេញសារធាតុនីទ្រីកអុកស៊ីត។ ថ្នាំទាំងនេះមិនមែនជាថ្នាំសម្រើបឡើយ ហើយក៏មិនចាំបាច់ប្រើចំពោះបុរសដែលមានការឡើងរឹងនៃលិង្គធម្មតានោះដែរ

ការប្រុងប្រយ័ត្ន ថ្នាំទាំងនេះអាចមានគ្រោះថ្នាក់ ប្រសិនបើប្រើរួមជាមួយថ្នាំក្រុមនីត្រាត (Nitrates) ដូចជា Nitroglycerin ដែលប្រើសម្រាប់ព្យាបាលជំងឺឈឺទ្រូង (Angina) ឬប្រើចំពោះអ្នកដែលមានជំងឺបេះដូង កម្រិតសម្ពាធឈាមទាបខ្លាំងជាដើម

• ថ្នាំផ្សេងៗទៀត៖
  • ថ្នាំសុលតាមបង្ហួរនោម (Alprostadil urethral suppository) អំឡុងពេលព្យាបាលដោយថ្នាំ alprostadil (Muse) ក្នុងបង្ហួរនោម ថ្នាំសុល alprostadil តូចមួយត្រូវបានបញ្ចូលទៅក្នុងលិង្គ និងចូលទៅក្នុងបង្ហួរនោម។ អ្នកជំងឺបញ្ចូលថ្នាំសុលចូលទៅក្នុងបង្ហួរនោមលិង្គរបស់ពួកគេដោយប្រើឧបករណ៍លាបជាក់លាក់

លិង្គនឹងចាប់ផ្តើមឡើងរឹងក្នុងរយៈពេល ១០ នាទី និងរក្សាភាពរឹងបានពី ៣០ ទៅ ៦០ នាទី

• ការចាក់ថ្នាំដោយខ្លួនឯង (Alprostadil self-injection)៖ ថ្នាំ Alprostadil ត្រូវបានចាក់ចូលទៅក្នុងគល់ ឬចំហៀងលិង្គដោយប្រើម្ជុលតូចមួយនៅក្នុងនីតិវិធីនេះ។ ជួនកាល ថ្នាំដែលត្រូវបានចេញវេជ្ជបញ្ជាជាធម្មតាសម្រាប់ជំងឺផ្សេងៗគ្នាត្រូវបានផ្សំ ឬប្រើតែម្នាក់ឯងសម្រាប់ការចាក់ថ្នាំលិង្គ។ ឧទាហរណ៍រួមមាន phentolamine និង alprostadil។ នៅពេលដែលថ្នាំពីរឬបីមុខត្រូវបានបន្ថែម ថ្នាំផ្សំទាំងនេះត្រូវបានគេហៅជាញឹកញាប់ថា bimix ឬ trimix

កម្រិតថ្នាំនៃការចាក់នីមួយៗត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីបង្កើតការឡើងរឹងរបស់លិង្គដែលមានរយៈពេលមិនលើសពីមួយម៉ោង។ ដោយសារតែម្ជុលស្តើងខ្លាំងដែលប្រើ ជារឿយៗមានអារម្មណ៍មិនស្រួលបន្តិច ឬគ្មានអារម្មណ៍នៅកន្លែងចាក់ថ្នាំ

• ការព្យាបាលជំនួសអរម៉ូនតេស្តូស្តេរ៉ូន៖ កម្រិតអរម៉ូនតេស្តូស្តេរ៉ូនទាបអាចធ្វើឱ្យស្មុគស្មាញដល់បញ្ហាលិង្គមិនឡើងរឹងចំពោះបុគ្គលមួយចំនួន។ ក្នុងស្ថានភាពនេះ ការព្យាបាលជំនួសតេស្តូស្តេរ៉ូនអាចត្រូវបានចេញវេជ្ជបញ្ជាជាជំហានដំបូង ឬរួមផ្សំជាមួយនឹងការព្យាបាលបន្ថែម

អ្នកផ្តល់សេវាថែទាំសុខភាពអាចណែនាំវិធីព្យាបាលជំនួស ប្រសិនបើថ្នាំមិនមានប្រសិទ្ធភាព ឬមិនសមរម្យក្នុងស្ថានភាពជាក់លាក់។ ការព្យាបាលផ្សេងទៀតរួមមាន៖

• ឧបករណ៍សប់លិង្គ (Penis pumps): ស្នប់លិង្គ (ឧបករណ៍បូមខ្យល់សម្រាប់ឡើងរឹង) គឺជាបំពង់ប្រហោងមួយដែលមានស្នប់ដែលដំណើរការដោយដៃ ឬដោយថ្ម។ ស្នប់នេះត្រូវបានប្រើដើម្បីយកខ្យល់ចេញពីបំពង់បន្ទាប់ពីវាត្រូវបានដាក់ពីលើលិង្គ។ ជាលទ្ធផល ខ្យល់ចេញចូលត្រូវបានបង្កើតឡើង ដោយទាញឈាមចូលទៅក្នុងលិង្គ

ដើម្បីរក្សាឈាមឱ្យនៅដដែល និងរក្សាការឡើងរឹងរបស់លិង្គ អ្នកជំងឺនឹងរុំចិញ្ចៀនតឹងជុំវិញគល់លិង្គរបស់ពួកគេ។ បន្ទាប់មកឧបករណ៍បូមខ្យល់នឹងត្រូវបានដកចេញ

ប្រសិនបើស្នប់លិង្គគឺជាវិធីព្យាបាលសមស្របសម្រាប់អ្នកជំងឺ អ្នកផ្តល់សេវាថែទាំសុខភាពអាចណែនាំ ឬចេញវេជ្ជបញ្ជាម៉ូដែលជាក់លាក់មួយ។ ពួកគេនឹងអាចបញ្ជាក់ថាវាបំពេញតាមតម្រូវការរបស់ពួកគេ ហើយត្រូវបានផលិតដោយក្រុមហ៊ុនដ៏គួរឱ្យគោរពមួយតាមរបៀបនេះ

• ការវះកាត់ដាក់ឧបករណ៍ក្នុងលិង្គ (Penile implants): ជាការវះកាត់ដាក់ឧបករណ៍ចូលទៅក្នុងសងខាងនៃលិង្គ។ ឧបករណ៍ទាំងនោះអាចជាប្រភេទដំបងដែលអាចបត់បែនបាន ឬប្រភេទបូមពង្រីកបាន។ អ្នកជំងឺមានការគ្រប់គ្រងលើពេលវេលា និងរយៈពេលដែលពួកគេឡើងរឹងរបស់លិង្គដោយប្រើឧបករណ៍ដែលអាចបំប៉ោងបាន។ លិង្គរបស់ពួកគេនៅតែរឹងមាំ ប៉ុន្តែអាចបត់បែនបានដោយប្រើដំបងដែលអាចបត់បែនបាន។ ជាទូទៅ ការវះកាត់នេះមិនត្រូវបានណែនាំជាជម្រើសដំបូងឡើយ ប៉ុន្តែវាផ្តល់នូវកម្រិតពេញចិត្តខ្ពស់ចំពោះអ្នកដែលព្យាបាលតាមវិធីផ្សេងមិនជោគជ័យ។ វាមិនត្រូវបានណែនាំឱ្យធ្វើឡើយ ប្រសិនបើអ្នកជំងឺកំពុងមានការឆ្លងមេរោគក្នុងផ្លូវទឹកនោម
• ការហាត់ប្រាណ: ការស្រាវជ្រាវបង្ហាញថា ការហាត់ប្រាណ ជាពិសេសលំហាត់ប្រាណបែបអាអេរ៉ូប៊ីក (Aerobic) ពីកម្រិតមធ្យមទៅខ្លាំង អាចជួយកែលម្អបញ្ហាលិង្គមិនឡើងរឹងបានយ៉ាងល្អ។ ការធ្វើលំហាត់ប្រាណជាប្រចាំ ទោះបីជាវាមិនសូវត្រូវការកម្លាំងក៏ដោយ ត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងការថយចុះហានិភ័យនៃការជួបប្រទះបញ្ហាងាប់លិង្គ។ លើសពីនេះ ហានិភ័យអាចត្រូវបានបន្ថយបន្ថែមទៀតដោយការបង្កើនកម្រិតសកម្មភាពរាងកាយទាំងមូល
• ការពិគ្រោះបញ្ហាផ្លូវចិត្ត: ប្រសិនបើ ED បណ្តាលមកពីស្ត្រេស ការថប់បារម្ភ ឬជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត ឬប្រសិនបើស្ថានភាពនេះកំពុងបង្កជាជម្លោះក្នុងជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍ គ្រូពេទ្យនឹងណែនាំឱ្យអ្នកជំងឺ និងដៃគូទៅជួបជាមួយអ្នកជំនាញផ្នែកចិត្តវិទ្យា ឬអ្នកផ្តល់ប្រឹក្សា

Doctors who treat this condition